Снигдхакантха прашал како Јашода, Рохини и нивните блиски повторно дошле при себе. Мадхукантха раскажал дека некои од жените, иако исплашени, отишле до местото каде Путана паднала. Детето изгледало како да си игра. Веднаш го зеле и побрзале кон домот. Зад нив тргнале луѓето кои веќе виделе дека е живо.
Внатре ги нашле двете мајки неподвижни. Кога другите обиди да ги разбудат не помогнале, една од жените им го ставила детето во скутот. Од глетката пак се онесвестиле. Дури по повеќе обиди постепено дошле при себе, како сува земја што омекнува по повторен дожд. Го прегрнувале и бакнувале, му ја мирисале главата и го гледале одново за да се уверат дека е навистина кај нив.
Јашода се сетила и на другото момче. Рохини отишла со жените во внатрешната одаја, видела дека и Баларама е добро, и се вратила да ја утеши Јашода. Мајките го искапиле Кришна и изговориле молитви за заштита. Начинот на кој ги изговориле, вели поетот, ги восхитил и оние што добро ги познавале списите.
Јашода со треперлив глас им кажала на постарите жени дека и нивната желба му помогнала на детето да дојде, и дека сега токму тие ѝ го вратиле. Го наведнала пред нив во знак на почит. Жените го зеле со солзи и посакале сите нивни добри дела и благослови од семејствата да му донесат радост. Останале кај Јашода, па си раскажале што секоја видела.
