Во утринскиот собир на Нанда седеле прочуените чувари на стадата, а со нив бил и Кришна. Мадхукантха се свртел кон братот Снигдхакантха. Да чуеш од мене уште еден подвиг на Баларама, му рекол. Двајцата браќа оделе да ги пасат кравите, а пасењето им давало прилика за игри. Во Вриндаван дошло жешкото годишно време, што суштествата обично не го сакаат. Сепак, тука брзо добило нешто од сладоста на пролетта. Меѓу оние што постојано престојувале во шумата биле и браќата што толку ја сакале. Цикадите го чуле шумот на водопадите, помислиле дека доаѓаат дождовни облаци и стивнале. Дрвјата попрскани од водата останале расцветани и полни со сладок сок.
Сенките на шумата ја разладувале водата. И во летната жега лотосите се отворале, а ветрето од нив ја освежувало шумата и ги одржувало цвеќињата. Раскажувачот ја гледа во тоа радоста на две нешта што си прилегаат и си помагаат. Луѓето и во лето мислеле дека се наоѓаат во пролетта. А што да се каже за кукавиците и пчелите? Кога Кришна влегол со другарите и засвирил на флејта, Мадхукантха вели дека Мадхава блеснал двојно. Истото име му прилега и на Кришна и на пролетното време.
Дома момчињата веќе биле накитени со скапоцени камења. Во шумата повторно барале нешто што ќе ги разубави. Земале цвеќиња, нежни лисја и други дарови што израснале таму. Мадхукантха се прашува како воопшто да ја опише таа глетка.
