При крајот на денот, Кришна го свртел стадото назад кон Враџа, со Баларама покрај Себе. Ја кренал флејтата, а другарите оделе со Него и пееле за она што се случило. Пред луѓето да ги видат, до нив допреле звуците од патеката.
Се кренал прав од кравите и се чуле копитата и ѕвончињата. Жителите Го слушале Кришна како ги повикува кравите, а потоа и јасниот звук на флејтата. Сите биле така привлечени што едвај забележувале кој оди зад нив, кој напред и кој им е точно до рамо. Во правот на стадото едвај се гледало. Сепак, вели Мадхукантха, месечевото лице на Хари секому му донело радост.
Дома ги пречекале мајките, татковците и другите блиски со вообичаената љубов. Другарите им ги раскажале случките со Праламба и шумскиот оган и сите останале во чудо. Мадхукантха му се обратил на Нанда со завршниот стих. Таков син му се родил, рекол, што од длабока љубов кон другарите го испил и шумскиот оган. Со тоа завршува шеснаесеттото поглавје.
