На вечерниот собир Мадхукантха повторно бил нетрпелив да раскажува. Од денот кога Дхенука бил совладан, копнежот на девојките растел од ден на ден како лотосови пупки. Се прашувале што чувствува Кришна, а Неговите постапки во кои едвај можеле да ја прочитаат мислата уште повеќе ги привлекувале. Меѓу нив најдлабоко го чувствувала тоа Радха. Раскажувачот ја следи Нејзината мисла и мислата на Мадхава заедно.
Сакале да зборуваат, да се видат и да бидат блиску. Кога биле разделени, пречките од другите им тежеле и немирот им се враќал миг по миг. Истите чувства се раѓале кај обајцата, по ист ред, иако биле далеку. Мадхукантха ги споредува со две чисти огледала што секогаш се свртени едно кон друго. Мислите на Радха го примале одразот на Мадхава, а Неговите го примале Нејзиниот.
Кога Радха или Хари повторно би се занеле до несвест во осама, понекогаш би им помогнал живиот лик на другиот, речиси како средбата навистина да се случила. Со таква желба за нешто тешко остварливо ја минале есента. Со доаѓањето на месецот Маргаширша повторно се поставило прашањето дали девојките ќе мора да одат во домовите на оние што се сметале за нивни сопрузи.
