← Приказни од Гопала-чампу
Gopāla-campū · глава Pūrva 33, prose §§1–23; verses 1–14

Мислите на Кришна пред разделбата со Враџа

Кришна размислува дали оддалечувањето ќе донесе мир во Враџа. Мислата на родителите, пријателите и Радха Го запира пред да ја сподели одлуката.

Додадена:

Кришна со замислен поглед седи под дрво и гледа кон далечните полиња на Враџа.
Уметничка илустрација на приказната

На ноќниот собир Мадхукантха зборуваше со глас што се прекршуваше од возбуда. Раскажа како средбите на Кришна и гопиите им станале мили колку и самиот живот. И кога беа заедно, копнежот не се смируваше. Поетот го споредува тоа со жедни луѓе што пијат во сон и се будат жедни. Се среќаваа насамо, разговараа и се украсуваа едни со други. Понесени од радост, се чудеа дали навистина го доживуваат тоа или го сонуваат. За гопиите, очите ја исполнуваат својата намена кога ќе го видат чудесниот лик на Хари, а ушите кога ќе ги чујат Неговите убави зборови. За Радха, дури и во близината на Кришна можеше да се јави чувство на разделба, толку силен беше копнежот повторно да Го почувствува до себе.

Кога старешините почнаа да ги надгледуваат жените од своите куќи, Кришна се најде меѓу копнежот и срамот. Се прашуваше како зборувањето за честа на семејствата може толку да ги растажи луѓето што Му се блиски. Во исто време, љубовта што ја чувствуваше Му го осветлуваше срцето. Се прашуваше како нешто толку блиско може да изгледа толку спорно во очите на другите. Поради стравот дека Кришна можеби ќе замине, жителите стануваа уште позагрижени, а гопиите почнуваа да се прекоруваат себеси. Кришна размислуваше дали оддалечувањето ќе овозможи со време да се смират недоразбирањата, како што времето ги затвора раните.

Тогаш во мислите Му се појавија домот, шумата и стадата, луѓето на Враџа, слугите, другарите, саканите, татко Му и мајка Му. Се праша како би можел да ги остави, а особено како би можел да ја остави Радха. Нивната мака од разделбата би Го горела и Него, како пламен што се шири од едно срце во друго. Самиот си рече дека шумата Му е дворец. Зар може да копнее по друго место, кога гопиите со очи како чакори Го гледаат како месечина? Се сети на срцата што ги украсувал со венци. Сега замислуваше како солзите ќе ги исполнат тие исти срца.

Особено се сети на Радха, на која со љубов ѝ нанесувал сандалова паста за да ја разлади. Замислуваше како во разделбата нејзините солзи ќе ја натопат нејзината нежна појава налик на лијана. Од самата помисла и Неговото срце гореше. Радха порано Му личеше на прва српка на месечината. Сега споменот на неа Го печеше како пламен. Му се насолзија очите и за миг замолкна. Потоа излезе од осаменото место и им се придружи на другарите.

На собирот приказната за миг запре. Двајцата раскажувачи си ги покрија лицата со облеката и заплакаа. Кога солзите стивнаа, ги повикаа присутните да ѝ се вратат на радоста, а тагата од приказната да му ја остават на раскажувањето. Радха, Мадхава и другите го почувствуваа раскажаниот настан како сон чија тага завршила со радост, па се вратија секој во својот дом.

Извор: Gopāla-campū · глава Pūrva 33, prose §§1–23; verses 1–14 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноНарада го среќава Кришна во шумата
Единствени IP адреси на оваа страница: —