Неколку дена подоцна, рано наутро, Праламба сам дошол кај Камса. Го затекнал вознемирен. Еден по друг, неговите сојузници биле совладани и од грижата не можел да ги прибере мислите. Праламба се поклонил и го прашал зошто толку гласно тагува. Зарем не гледаш кој од најсилните уште стои покрај мене, му одговорил Камса. Праламба побарал да му даде и нему малку време да се обиде. Камса замолкнал и за миг го задржал мрачниот поглед. Праламба побарал да му каже што мисли.
Кралот се насмеал со горчина. И ти, рекол, ќе одиш кон пламенот како молец. Праламба се разгневил. Има оган што може да ја разгори снежната планина и да ги потресе водите што се потпираат на неа, одговорил. Камса му рекол да постапи како што сака. Праламба го примил тоа како навреда, се поклонил и без да губи време дошол до местото каде што Кришна и другарите си играле.
Ги гледал двајцата браќа како нежни момчиња, но се сетил дека посилни луѓе од него веќе ја изгубиле гордоста пред Нив. Во денот што децата го минувале во безгрижна игра, видел прилика да се преправа дека е нивен близок другар. Во себе си замислувал како ќе ги одведе браќата пред Камса.
