Паурнамаси ѝ одговорила дека за девојките нема да остане гласот од кој се плаши. Некои мудреци ќе го наречат Кришна нивен сопруг. Други ќе ги наречат гопиите Негови сопруги. Го спомнала и мигот кога Кришна го пратил Уддхава во Враџа. Тогаш Тој ги опишал гопиите како целосно предадени Нему. Паурнамаси во тие зборови гледала разлика меѓу привидот однадвор и она што тие однатре го доживуваат. Раскажувачот ја поврзува мислата со читањата на името „Гопиџана-валабха“ и со последното читање на „Гаутамија-тантра“, во кое синот на Нанда им припаѓа на гопиите како нивен сопруг.
Потоа се навраќа на „Брахма-самхита“. Брахма Му се поклонува на Говинда, кој живее во Голока со придружничките што Му припаѓаат на Неговата сопствена духовна природа. Јива ја разгледува истата поврзаност и во други стихови, во „Лалита-мадхава“, „Уџвала-ниламани“ и во толкувањето на расказот за раса. Ја споредува вечната врска со онаа на Лакшми и Нарајана. Се повикува и на Уддхава, кој сакал да оди по патот на предаденоста на гопиите и ја сметал нивната блискост со Кришна за дар каков што тешко се наоѓа.
Вринда се израдувала, но прашала зошто Паурнамаси избрала толку тажен привид. Таа го споредила текот на играта со епизодата за Сита во домот на Равана. Таков распоред, рекла, носи особен вкус на чувствата. Кога за миг изгледа дека нешто ги разделува, копнежот расте. Затоа и радоста при новата средба станува посилна. Јива ги наведува стиховите што го врзуваат тоа со божествената игра на Кришна. Во нив гопиите остануваат Негови вечни мили, додека нивната привидна оддалеченост ѝ припаѓа на објавената игра.
Паурнамаси ѝ доверила дека ова е тајна што не треба ни на небото да се довери. За Радха и Нејзините другарки единствениот сакан е синот на Нанда. Со што би живеела птицата чакора, прашала, ако ја одвоиш од месечината? Вринда се поклонила и побарала Паурнамаси да дејствува и понатаму за нивната радост. На заминување Паурнамаси ѝ одговорила со разигран стих, цврсто повторувајќи во секое време на глаголот дека тоа е она што сака да го каже.
