Девојките во Враџа си го минувале времето во игри во родителските домови. Мајките, татковците и другите блиски ги пазеле во внатрешните одаи, каде што едвај допирала светлина. Се труделе до нив да не стигне ни збор што се кажувал за Кришна. Сепак, во нив се разбудило чувство за Него, како што ластарот сам избива од ползавецот кога ќе наближи сезоната на дождови. Поетот вели дека обичните чувства растат со возраста. Темноликиот Кришна им влегол во срцето уште пред тоа. И без да Го видат или да слушнат за Него, Неговиот лик им се јавувал.
Раскажувачот вели дека оваа рана наклонетост кон Кришна ја опишува нивната природа. Кога случајно ќе го чуеле Неговото име или ќе допрел до нив звукот на флејтата, се радувале како да Го гледаат пред Себе. Потоа повторно почувствувале болка, зашто очите не можеле да Го видат. Никому не кажувале за тоа. Во себе се прашувале кој е Оној што можат да Го насетат во слатките слогови „Кришна“ и во нежните ноти на флејтата, темен како самотен облак, а толку присутен што им го вознемирува срцето.
