За Радха, името „Кришна“ било послатко од нектар. Кога ќе го чуела него или звукот на флејтата, истиот лик веднаш ѝ се јавувал во умот. Ѝ изгледал чудесно познат, иако во овој живот допрва требало да се запознае со Него. Помислата дека не може да стигне до Него ѝ го одземала мирот. Чувствувала како разделбата да може да ѝ го одземе дури и животниот здив.
Потоа се обратила на Самата Себе, како да зборувала со друга. Зошто срцето ти е толку вознемирено, Радхике? Зарем слушањето познава поголема сладост? Се прашувала дали она што ѝ го исполнува умот се двата слога од Неговото име или живиот лик на Оној што ја носи сета слава на темната боја. Толку ѝ биле блиски и името и ликот што мислата за нив ја оставала занесена.
И Кришна ги забележувал најмалите нешта што Му зборувале за Неа. Ушите Му оделе по името, очите по патот кон Нејзиниот дом, а сетилото за мирис по бранот што доаѓал од таму. Кога наблизу астролог ќе ја спомнел ѕвездата Радха, кога оддалеку ќе видел човек како си става белег и кога ќе дувнел мек ветер од куќата на Радха, вниманието Му се задржувало на Неа. Поетот вели дека во тие знаци Кришна се сеќавал на Самата Радха.
