← Приказни од Гопала-чампу
Gopāla-campū · глава Pūrva 15, prose §§88–90; verses 21–24

Мекиот ветер од домот на Радха

Радха го слуша името што ѝ е чудесно познато, а Кришна ја препознава Нејзината близина во едно име, еден поглед и мекиот ветер.

Додадена:

Кришна стои покрај патеката додека ветерот носи ливчиња од правецот на домот на Радха.
Уметничка илустрација на приказната

За Радха, името „Кришна“ било послатко од нектар. Кога ќе го чуела него или звукот на флејтата, истиот лик веднаш ѝ се јавувал во умот. Ѝ изгледал чудесно познат, иако во овој живот допрва требало да се запознае со Него. Помислата дека не може да стигне до Него ѝ го одземала мирот. Чувствувала како разделбата да може да ѝ го одземе дури и животниот здив.

Потоа се обратила на Самата Себе, како да зборувала со друга. Зошто срцето ти е толку вознемирено, Радхике? Зарем слушањето познава поголема сладост? Се прашувала дали она што ѝ го исполнува умот се двата слога од Неговото име или живиот лик на Оној што ја носи сета слава на темната боја. Толку ѝ биле блиски и името и ликот што мислата за нив ја оставала занесена.

И Кришна ги забележувал најмалите нешта што Му зборувале за Неа. Ушите Му оделе по името, очите по патот кон Нејзиниот дом, а сетилото за мирис по бранот што доаѓал од таму. Кога наблизу астролог ќе ја спомнел ѕвездата Радха, кога оддалеку ќе видел човек како си става белег и кога ќе дувнел мек ветер од куќата на Радха, вниманието Му се задржувало на Неа. Поетот вели дека во тие знаци Кришна се сеќавал на Самата Радха.

Извор: Gopāla-campū · глава Pūrva 15, prose §§88–90; verses 21–24 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноФлејтата што ги разбудила по Калија
Единствени IP адреси на оваа страница: —