Снигдхакантха го започнал утринскиот расказ со денот Екадаши. Нанда, како и обично, го поминал во пост. Кога дошол Двадаши, а од ноќта сè уште останувало многу, влегол во Јамуна да се избања пред да го заврши постот. Стоејќи во водата, се сосредоточил во молитва кон Нарајана. Наклонетоста кон Нарајана ја носел од раѓање. Откако го добил Кришна за син, во таа молитва наоѓал уште поголема радост.
Служителите на Варуна го нашле Нанда додека тој бил сосема внесен во молитвата и го одвеле кај својот господар. Неговиот светол дом, вели раскажувачот, бил под вдлабнатина во дното на Јамуна, каде што водата била задржана. Снигдхакантха објаснува дека и овој настан, како доаѓањето на Путана, му дал прилика на Нанда да ја види величината на својот син. Токму тоа Нанда од љубов посакувал да го гледа одново.
Варуна го препознал Нанда по неговиот изглед. Видел дека Нанда сè уште е сосредоточен на Нарајана. Со почит и трепет го сместил на раскошна постела со небесни ткаенини. Потоа застанал на високата градска порта за да може да види оддалеку. Бил уверен дека Кришна веднаш ќе дојде по татко Си.
