Дошла осмата ноќ на темната половина од Бхадра. Ноќта се осветлила со доаѓањето на детето што Јива го споредува со полна месечина за радост на сопругата на Нанда. Боговите се приближиле со дарови. Во Враџа како да се собрале благодатите од сите доба, а растенијата процветале и плодовите созреале без да ја чекаат својата сезона.
На ѕвезденото небо и оддалечените облаци поетот ги гледа знаците на дождовното и есенското време заедно. Ноќните водени лилјани и дневните лотоси се отворале во ист миг. Лицето на детето му личело на темен лотос, усните на црвен цвет, а градите на облак што го задржал блесокот на молњата. Во ова прераскажување, Јогамаја се родила по момчето и од почеток ја придружувала Неговата лила.
Снигдхакантха прашал како тогаш се зборува и за Кришна како син на Васудева и Деваки. Мадхукантха се сетил на советот на Нарада да го објасни тоа во Враџа со зборовите на Гарга, без да се изгуби нежноста во величественоста. Рекол дека, кога Кришна се појавува како нечие дете, родителската љубов е семето на таа појава. Луѓето на Враџа ја доживуваат таа блискост според својот однос со Него.
Мадхукантха зборувал за четириракиот облик што им се открил на Васудева и Деваки и за дворакиот облик што ѝ се открил на Јашода. Деваки, плашејќи се од Камса, посакала првиот облик да се скрие. Во расказот, Јогамаја го понела дворакото дете незабележано, како што ветерот носи ливче од син лотос, и двата облика се соединиле. Присутните се зачудиле и прашале што следувало.
Васудева го понел детето до Гокула. Оковите му попуштиле, чуварите заспале, вратите се отвориле, а Шеша му станал како чадор. Јамуна му отстапила пат до домот на пастирскиот владетел. Мадхукантха вели дека Васудева не ја разбрал целата тајна на децата. Кога брат му прашал кому му припаѓа тоа чудо на патувањето, Снигдхакантха одговорил дека сето тоа е среќата на Нанда.
