Откако насамо ѝ ги пренела мислите на Радха и Му ги кажала на Кришна, жената благо Го прекорила. Му рекла дека Радха побледела од помислата дека во Неговото срце нема наклонетост. Кога видела колку Кришна се трогнал, се насмевнала и Му рекла дека едниот го привлекува другиот и на далечина. Дури и од својот дом, Радха успевала да Му го разнежни срцето.
Мадхукантха прашал која е постарата жена, кога било утврдено дека друг не можел да влезе таму. Снигдхакантха со насмевка му одговорил дека таа е Паурнамаси, која може да дојде во разни облици. Оттогаш, рекол, Кришна секоја ноќ свирел на флејтата. На гопиите им се чинело дека звукот проникнува до самото срце, како стрела.
Во куќата и на леглото, кај матењето, по патот, меѓу луѓето, крај водата и во шумата, Радха постојано Го гледала Кришна пред себе. Сепак болката од тоа што не можела да Го види јасно и да Го допре ѝ била уште поголема. Раскажувачот завршил со збор до Радха, на која се насочува Неговата убавина и желба. Со тоа завршува дваесеттото поглавје, во кое видението на Голока го надминува чудењето пред светот на Варуна.
