Снигдхакантха раскажувал за девојките што пораснале во разни семејства во Враџа по времето кога Гарга ги подредил семејните односи. Тие од својата природа чувствувале наклонетост кон Кришна. Кога посакале Тој да им биде сопруг, почнале да бараат начин да ја исполнат таа желба. Секоја насамо им се молела на различни божества. Домот на Нанда и Јашода, се молеле, нека биде и мој дом, а Кришна нека ми биде сопруг раѓање по раѓање.
Еден ден се сретнале крај Јамуна. Оние што од различни места тргнуваат кон иста цел, вели раскажувачот, се среќаваат како луѓе што одат кон исто свето место. Девојките се зближиле, како облаци што се соединуваат и носат уште повеќе влага. Кога пријателството им станало блиско, можеле да си кажат што секоја дотогаш го криела. Како срцата би останале скриени, се прашува поетот, кога веќе се нашле и се споиле?
Додека си ја кажувале маката, им потекле солзи. Вринда, која го посакувала нивното добро, дошла меѓу нив. Таа претходно размислувала дека самата нивна наклонетост има сила да ги соедини со Кришна. Таа желба е подлабока од приврзаноста што луѓето ја изразуваат преку обичаите. Затоа можеле да почнат со почитување на божествената сила што ќе им помогне.
По поздравот Вринда им рекла дека живее во шумата и ги гледала нивните маки. Сакала да им помогне со она што го научила. Нивниот напор, им рекла, ќе трае еден месец. Ги упатила кон милостивата Јогамаја, им ја доверила молитвата како нешто скапоцено и им објаснила како да постапат. Потоа си заминала, задоволна, а тие се зарадувале што имаат учителка, молитва и пат по кој можат да тргнат.
