Кришна се смеел и со шеги ги развеселувал другарите. Повторно им ја покажувал убавината на шумата додека го водел стадото кај бреговите на Манаса-ганга. Раскажувачот вели дека такви биле нивните обични денови и ги опева. Кришна си играл крај Баларама и сакал да ги слуша песните на другарите. Го повторувал повикот на кукавиците и зуењето на пчелите, а потоа се огласувал како папагал, лебед или некоја друга птица. Тие звуци ги терале момчињата да се надвикуваат и да се смеат.
Понекогаш ќе го имитирал гласот на ѕвер од кој се плашат животните, само за да ги изненади момчињата. Секој ден им давал имиња на птиците, животните и дрвјата. Кога другар ќе се збунеше во играта, Кришна со смеа барал да му го даде залогот. Ако некое животно се оддалечело, Тој го повикувал по име со глас што им бил мил и на кравите и на говедарите. Кога Го слушале како ги повикува кравите, и пауните се огласувале, како на татнеж на облак. Во играта со постариот брат, Кришна се смеел и покажувал грижа за другарите. Кога Баларама ќе се изморел, Го наместувале да се одмори, а Кришна Му ги милувал стапалата.
Кога и Кришна се изморил од играта, направил мека постела од млади лисја и ја потпрел главата во скутот на другар. Некои Му правеле ладовина со лепеза, а други нежно Му ги допирале стапалата. Блиските Му пееле со меки гласови сè додека не заспал. Раскажувачот вели дека кога ќе се сети на тој миг, во мислите нема место за друга глетка.
