Кришна најпрво ја разгледал мислата дека човек го добива плодот од сопствените дела. Ако и небесен управител го дели плодот според тоа што човек го направил, прашал, што одлучува самото божество? Храната принесена за доброто на домот и на блиските ја споредил со принос во огништето. На пастирите првата работа им е да се грижат за кравите, им рекол. Говардхана им дава пасишта, кравите им го даваат од што живеат, а брахманите се присутни во животот на нивниот род. Сето тоа можат да го видат со свои очи.
Потоа го насочил разговорот кон она што луѓето можат непосредно да го потврдат. Од намирниците подготвени за Индра, им предложил да направат свеченост за кравите, брахманите и ридот. Ако принесуваат во оган, можат да го почитуваат самиот оган. Храната нека ја поделат од брахманите до луѓето од кои другите обично се оддалечуваат. Нека им дадат и на кучињата, а на кравите трева. На ридот нека му принесат планина храна, анакута.
По оброкот нека облечат свежа облека, нека се украсат и нека ги обиколат брахманите, огнот, кравите и Говардхана. Кој има потреба, може да оди и со кола. Кришна го погледнал Баларама и се насмевнал благо. Ова го смислив како дете, им рекол. Го сакам доброто на кравите, брахманите и на Себеси. Ми велите дека сè што правите со мисла, збор или дело го правите од љубов кон Мене. Ако и ова ви се допаѓа, да го направиме веднаш.
Луѓето Го сослушале и го прифатиле предлогот. Мадхукантха објаснува зошто Кришна тогаш се повикал на различни гледишта. Сакал да ја смири гордоста на Индра и да ги доведе луѓето од Враџа до свеченоста што им ја подготвувал. За нив, вели раскажувачот со стих од „Бхагавата“, најголема среќа е што Вечниот им станал близок пријател.
