Ноќта на младата месечина ја одбележале Дипавали. На првото утро потоа, жителите постапиле според она што им го кажал Кришна. Поставиле шарени покривки и знамиња на Говардхана, принеле мириси и вода за добредојде и донеле планини од јадења. Гхито се слевало како водопади, садовите со млеко личеле на реки, а јогуртот на мали езера. Од печивата и другите јадења подоцна ги паметеле и местата со имиња од храната. Музиката и гласовите се кренале толку високо, што поетот замислува како близнаците Ашвини му бараат причина за болката во ушите на небесниот крал.
Пред подготвените дарови се појавил огромен лик на Кришна. На луѓето најпрво им изгледал како темна и жолта светлина меѓу карпите. Се прашувале дали гледаат облак со молња, светкави жили во ридот или дел од самиот облик на Кришна како се крева. Неговата темна снага потсетувала на планина, облеката на небото во самрак, а скапоцените камења светеле посилно од сонцето. Цветовите врз Него личеле на дарови од илјадници гранки.
Кришна се обратил со почит. Господине, кој сте Вие? Одговорот дошол со глас силен како гром. Јас сум оваа планина. Кришна ги раширил рацете за да го смири гласниот собир и ги повикал луѓето да се поклонат, зашто самиот рид пред нив добил облик од милост. Кога Кришна и Баларама се поклониле, сите го направиле истото и останале со склопени дланки. Говардхана им рекол дека не се смета за одделен од нив. Погледнете, им рекол, пред вас самиот ќе го примам и ќе го изедам она што го принесувате.
