Пред очите на сите Говардхана почнал да ги зема планините од ориз и јадењата околу нив по големи залци. Садовите со пијалаци се празнеле како да исчезнуваат езерца и реки. Кога ќе ја испружел раката за уште еден залак, луѓето се тргнувале како врапчиња. Со десната рака земал од храната, а со прстот од левата покажувал кон Индра и се смеел. Враџа стоела како во слика додека раката се истегнувала и повлекувала. Ниту едно зрно што го зел не останало. Како што земал повеќе, така и огромниот лик изгледал сè посилен.
Најмалите се исплашиле, младите се смееле, постарите се чуделе, а некои Го гледале со длабока почит. На Говардхана Му било мило што во нив се будат толку различни чувства. Ја исплакнувал устата со вода оддалеку. Поетот го опишува распрскувањето како дожд и молња. Со бамбус ги тргнал зрната меѓу забите, па зел и ливчиња тамбула. Сјајот на лицето Му личел на утринско сонце.
Кога дошло време да се завртат светилки пред Него, луѓето се збуниле. Како да го осветлат ликот што се издигал толку високо? Кришна благо се насмевнал и смислил како да се придвижат илјада светилки, и горе и долу. Кога ги раздвижиле, нивната светлина заблескала пред Говардхана.
Луѓето кренале склопени раце над главите. Говардхана им дал благослови и одеднаш исчезнал. Сите Му се поклониле и извесно време останале како неподвижни. Кога повторно можеле да се соберат, Кришна ги повикал да се сетат што виделе. Од милост ридот добил голем видлив облик и го примил она што му го донеле. Сега, им рекол, можат да ја замислат силата на оној што ги примил нивните дарови пред нивните очи.
