Луѓето тргнале со Нанда до Јамуна. Во реката си играле со вода, па се искапиле, облекле чиста облека и се намачкале со сандалово дрво. Ја посетиле Паурнамаси крај нејзиното живеалиште и ѝ оддале почит. Кога се вратиле, песните на дворските пејачи повторно ги пресретнале. Нанда им поделил дарови на блиските.
Рохини ги поканила на трпеза со јадења подготвени со гхи. Дури и далеку од својот сопруг, таа се украсувала од радост поради раѓањето на Кришна. Нанда го сметал нејзиното доаѓање за своја среќа. Луѓето се вратиле во своите домови како полни месечини и ја минале ноќта будни, со танц и песна.
По појавата на Хари, Враџа секој ден станувала побогата. Мадхукантха се сетил на стихот од „Бхагаватам“ што го нарекува пределот на Нанда место на изобилство поради присуството на самиот Хари. Снигдхакантха се прашувал кој може да ги изброи даровите, подготовките и грижите што Нанда ги преземал. Со тоа го завршил расказот за празникот. Присутните се вратиле дома, а Кришна тргнал кај стадото.
