Преминот во другиот дом им бил како да излегле од една затворена одаја за да влезат во друга. Колку повеќе ги ограничувале, толку повеќе растела желбата да Го видат Кришна. Мислите им служеле како дрва што го покриваат пламенот, а копнежот под нив продолжувал да гори. Радха мислела на Хари, на Неговиот мек поглед и на зракот што им носи свежина на сите. Како да се одвои од Оној во кого ѝ е животот? Се прашувала и како да ја сочува должноста и почитта за која се грижела.
Кришна си велел дека мислата и животот на Радха се свртени кон Него. Кога ја замислувал во другиот дом, се плашел дека од самата помисла ќе ја изгуби свеста. Многу денови ги бришел насолзените очи со жолтата облека. Сакал да се сретнат, но се прашувал како да му довери и на близок пријател нешто што луѓето би го разбрале како прекршување на должноста. Затоа му ја доверил пораката само на погледот. Поетот го споредува тој поглед со дар што може и да засегне длабоко, како во стихот каде што гопиите Му се обраќаат на Кришна и го споредуваат Неговиот поглед со свеж лотос.
Копнежот им горел и дење и ноќе. Наутро и навечер разменетиот поглед го разгорувал, како гхи што се додава на оган. Кога Кришна излегувал од Враџа кон шумата и кога се враќал, девојките се мешале со другите што дошле да Го видат. Мадхукантха ја гледа Радха меѓу нив како полна месечина над ѕвездите.
