Наутро, кога тргнувал кон шумата, Кришна се смеел меѓу другарите како ништо да не Го мачи. Ќе погледнел настрана со љубов што се покажувала само делумно, па ќе се свртел кон другарите и ќе продолжел да се шегува и да ги прегрнува. И кога ќе се оддалечел, уште им праќал порака со флејтата. Мадхукантха ги поврзува овие мигови со стихот во кој девојките подоцна ќе ги спомнат Неговата смеа, Неговиот поглед, игрите и зборовите што им го допреле срцето.
Навечер Кришна пак влегувал во населбата. Околу лотосовото лице Му се спуштале темните кадрици како пчели, а од копитата на кравите се кревал ситен прав. Ќе се завртел кон оние што Го гледале. Нивните погледи и Неговиот се сретнувале како да се спојуваат врски што ги држат заедно. И оваа глетка, вели раскажувачот, подоцна ја има во нивната песна: темните кадрици, лицето како шумски лотос и правта на крајот од денот.
Желбата да Го видат одново растела секој ден. Мадхукантха потсетува на вечерта по совладувањето на Праламба. Во „Бхагавата“ се вели дека девојките почувствувале најголема радост кога Го здогледале Говинда, зашто еден миг без Него им бил како сто векови. Поетот вели дека ни со тоа не може сосема да се измери радоста. Кога се разделени, мигот станува сто епохи. Кога се со Него, и сто епохи им се како еден миг.
