Во дождовното време, кога зрееле палмините плодови, Кришна, Баларама и нивните другари ги паселе кравите на ливадата југоисточно од Говардхана. Источниот ветер им донел силен мирис што дотогаш не го почувствувале така. Се сетиле на она што се зборувало во Враџа за Талавана. Сакале да ја видат шумата и нејзините стражари со Кришна и Баларама. Желбата да ги вкусат плодовите им дала повод да ја започнат играта со зборови.
Шридама, Субала, Стока-кришна и Шавала добро ги познавале браќата. Во пријателските натпревари си биле рамни и секогаш биле блиски. Затоа смело Му се обратиле на Баларама. Зрелите плодови мирисаат надалеку, Му рекле. Залудно е да стигнува мирисот ако никој не може да ги вкуси. Слушнале дека шумата ја држат магариња што јадат луѓе. Ги повикале силните раце на Баларама и Кришна, кој ги отстранува злобните, да помогнат. Со долгите раце, додале во шега, Баларама изгледа јуначки, па дошло време тоа и да се види.
Баларама се насмевнал. Кога ќе кренат веѓи и ќе Му излезат во пресрет во борба на раце, понекогаш момчињата ги надвладуваат и двајцата браќа. Зошто тогаш бараат помош токму од Нив? Другарите возвратиле дека Кришна и Баларама се нивните двајца кнезови. Во лов, рекле, другите не го преземаат местото на водачот; му даваат чест на оној кому му припаѓа. А од двајцата, Баларама оди прв како постар брат, ако сака да им ја исполни желбата.
