Мадхукантха се вратил на она што се случувало во Враџа. Путана се приближила во текот на ноќта. Го сокрила страшниот облик и се покажала во толку убав лик што чуварите ја помислиле за божица на благосостојбата. Низ домот на Нанда не го тргнувала погледот од детето. Јива ја споредува со молец што се приближува до жар мислејќи дека гледа нешто безопасно.
Кришна ги затворил очите, а Путана го зела во скут. Снигдхакантха прашал зошто Јашода и Рохини не ја сопреле непознатата. Брат му рекол дека таа покажала привид на мајчинска љубов. Со солзи ги укорила што толку нежно дете лежи на постела, кога она што е помило од животот треба да се чува во срцето. Се претставила како божица која дошла да се погрижи за Него.
Кога се обидела да го повреди, Кришна ѝ ја одзел силата. Поетот го споредува тоа со Ганга што ја прима водата на друга река и ја прочистува. Путана го повикала да ја пушти, се кренала во својот вистински облик и со детето излетала надвор од Враџа. На Јашода и Рохини им се сторило како со Него да си заминал и нивниот живот.
Оние што гледале од небото ја препознале Путана и го виделе Кришна насмеан, иако таа веќе паднала. Во нивните стихови детето е месечина полна со нектар кон која се приближила отровна ноќ. Мадхукантха го завршува мигот со поетска досетка. Мало дете само го примило она што му било понудено, а крајот ја покажал разликата меѓу вистинска и одглумена грижа.
