Погледни, си велеле некои од жените, како малата Радха си игра во правта со Своите другарки. Носела црвенкава облека и меки конци провлечени низ ушите. Очите ѝ се движеле живо во играта. На жените им изгледала како првото семе на сета убавина што еден ден ќе се расцути во Неа. Така раскажувачите ја продолжиле приказната за Радха, од раѓањето кон играта на детството.
Кога убавината на девојчињата станала позната надвор од нивните домови, мајките и татковците не можеле да го сопрат гласот за нив. Се загрижиле што би можел да стори Камса. Почнале да се среќаваат насамо секој ден. На кого би му ги довериле во иднина? Луѓето во Враџа помислувале на синот на Нанда. Во стихот велат дека девојките блескаат и пред Лакшми, а Кришна блеска дури и пред сопругот на Лакшми. Затоа само Тој им изгледал достоен. Домовите, блиските, децата и животот им биле драги заради Него.
Кришна уште го немал примено светиот конец. Постарите знаеле дека сега не дошло време за свадба. Размислувале дали може да се даде збор за иднината според обичајот на добрите семејства. До таму стигнала нивната одлука, пред Гарга да слушне што се подготвува.
