Крај Говардхан, Кришна ги собрал гопиите со звукот на Својата флејта. Потоа извици од Враџа ја најавиле опасноста што ја предизвикал Аришта. Кришна и гопиите се вратиле по своите одделни патишта. Кажувањето потсетува дека демонот бил совладан. Потоа Кришна ја удрил земјата со Својата пета. Се отворила пукнатина што станала свето езерце. Водата е опишана како да се издигнала од долниот свет. Кришна се искапел таму со Своите другари и се вратил во Враџа.
Ги поздравил Нанда и другите со љубов и почит. Потоа влегол во Својата одаја како да ќе се одмори. Неговата флејта повторно го дала договорениот знак. Радха тргнала и Го сретнала. Опасноста низ која минал ја исполнила со загриженост. Гледајќи Го безбеден, Го прегрнала. Кришна одговорил со истото длабоко чувство. Нивните придружнички најпосле Ги смириле.
Кришна ѝ го покажал на Радха езерцето што го направил. Го пофалил преку низа поетски споредби. Неговиот сјај го споредил со месечината што ги отвора водените кринови. Потоа досетливо прашал кое соодветно дело би можела таа да го покаже. Радхините придружнички одговориле со шега за искупувањето. Тие не убиле бик. Зошто, прашале, би требало да преземат прочистување? Нивниот одговор ја претворил Неговата пофалба во жив разговор.
Кришна одговорил со насмевка. Аришта, рекол, бил демон преправен во бик. Ѝ се противел на дхарма наместо да ја олицетворува. Кришна досетливо го свртел аргументот кон придружничките. Ако застанувале на страната на демонот, навестил, вината би била нивна. Се повикал на правилото дека владетелот носи одговорност за поданиците. Радха била нивната царица. Затоа, според Неговото шеговито расудување, таа би ја имала главната одговорност.
Придружничките го прифатиле аргументот само за да одговорат на свој начин. Ако настанала таква вина, рекле, таа дошла преку дружењето со Него. За да ја отстранат, би го повториле Неговото дело. Го пофалиле прекрасното езерце што ќе го има нивната пријателка. Нивните поетски споредби им одговориле на споредбите што ги употребил Кришна. Кришна нежно ја подигнал Радхината брада. Ги пофалил нејзиното лице и насмевката преку сликата на месечината. Потоа друштвото заминало кон пролетната прослава крај Говардхан.
Кажувањето се враќа кај езерцето следното утро. На Радха ѝ помогнале нејзините многубројни придружнички. Езерцето е опишано како направено со нејзините сопствени лотосови раце. Радха и Кришна заедно наоѓале радост таму. Стиховите Ги помнат во водата, на брегот и во околните шумички. Еден свет стих вели дека нејзиното езерце Му е мило на Кришна колку и самата Радха. Завршното сеќавање изречно го поврзува создавањето на двете езерца. Така овој разговор е зачуван крај водите што Им се мили.