Кришна и Баларама пристигнале кај Сандипани Муни. Неговиот ашрам бил место за учење и служба. Браќата дошле со почит кон мудрецот. Го прифатиле за свој духовен учител. Тој ги примил меѓу своите ученици. Неговата сопруга се грижела за домот. Учениците живееле и учеле заедно. Секој ден носел нова поука. Знаењето било придружено со внимателна работа. Браќата со радост учествувале во животот таму.
Сандипани ги поучувал своите ученици. Тие внимателно ги слушале неговите зборови. Кришна и Баларама брзо го совладувале учењето. Сепак не се однесувале надмено. Го почитувале и учителот и неговото семејство. Им помагале во секојдневните задачи. Другите ученици ја делеле истата средина. Заедно ги извршувале должностите во ашрамот. Учењето не било само повторување зборови. Тоа се гледало и во постапките на учениците.
Еден ден времето неочекувано се променило. Над шумата се собрале дождовни облаци. Во домот на учителот биле потребни дрва. Неговата сопруга ги повикала учениците. Таа ги замолила да донесат дрва од шумата. Некои се двоумеле поради дождот. Се прашувале како ќе тргнат толку доцна. Кришна и Баларама го слушнале разговорот. Браќата сакале да помогнат. Без одлагање се подготвиле за патот.
Двајцата влегле подлабоко во шумата. Барале добри дрва за домот на учителот. Други ученици тргнале по нив. Но дождот станувал сè посилен. Наскоро видливоста меѓу дрвјата се намалила. Патеките станале потешки за следење. Кришна и Баларама продолжиле внимателно. Собрале дрва што можеле да ги понесат. Се радувале што можат да послужат. Не знаеле колку долго ќе трае невремето.
Се приближила вечерта. Темнината ја прекрила шумата. Дождот и натаму паѓал околу учениците. Патот до ашрамот не бил лесно видлив. Браќата не можеле брзо да се вратат. Ги зачувале собраните дрва. Останале во шумата преку ноќта. Другите ученици исто така се соочиле со невремето. Чекањето било долго и напорно. Сепак нивната намера да помогнат не исчезнала.
Наутро Сандипани дознал што се случило. Се вознемирил за своите ученици. Побрзал да ги побара во шумата. Минувал низ густите ползавци и дрвја. Не сакал да чека додека тие се во тешкотија. Неговата грижа била како грижа на татко. Најпосле ги нашол Кришна и Баларама. Тие биле уморни од ноќта. Сè уште ги чувале дрвата што ги собрале. Учителот видел колку се потрудиле.
Браќата му се поклониле на Сандипани. Нивната служба го трогнала неговото срце. Тој ги прегрнал со голема нежност. Солзи на љубов му се појавиле во очите. Ги благословил да добијат вистинско знаење. Другите ученици ги зеле собраните дрва. Сите се упатиле назад кон ашрамот. Опасната ноќ останала зад нив. Сандипани повторно бил со своите ученици. Нивното враќање донело олеснување во домот.
Дрвата биле подготвени за употреба. Животот во ашрамот продолжил. Учителот повторно ги поучувал учениците. Кришна и Баларама внимателно учеле. Нивната почит не зависела од лесни околности. Таа се покажала и во дождот. Сандипани не ја заборавил нивната преданост. Тие ја искусиле неговата татковска грижа. Меѓусебната доверба станала уште посилна. Учениците продолжиле да растат во знаење.
Браќата ги изучиле уметностите и науките. Сандипани ги водел во нивното образование. Кога дошло времето, тие го завршиле учењето. Не го заборавиле трудот на учителот. Почитта што ја покажале била дел од нивниот пример. Во ашрамот биле ученици и покрај својата величина. Тие со внимание ја прифатиле неговата поука. И му помогнале кога имало потреба. Нивната приказна зборува за благодарност во дело. А Сандипани останал нивен сакан учител.
Ова прераскажување потекнува од Гопала-чампу. Неговото средиште е еден настан во шумата. Дождот ги задржал учениците далеку од домот. Учителот самиот тргнал да ги побара. Дрвата биле скромен, но важен дар. Грижата на Сандипани била негов одговор. Кришна и Баларама учеле со почит. Тој ги благословил со љубов. Во заедничката служба се зацврстила нивната врска. Така завршува приказната за ноќта во шумата.