Кравите штотуку биле собрани кога луѓето на Камса, кои го виделе и крајот на Праламба, предизвикале оган околу шумата со трски. Пламенот се ширел со пукање, а момчињата во страв ги повикале Кришна и Баларама. Во стихот од „Бхагавата“ им се обраќаат на силниот Кришна и на Баларама, чија храброст не може да се измери, и бараат од Нив засолниште. Мадхукантха забележува дека на другарите во тој миг им било важно и Кришна да биде безбеден.
Кришна ги чул оддалеку, а кога биле блиску, го видел нивниот страв. Мили Ми се повеќе и од Самиот Себе, помислил. Зошто да ги оставам во таа мака? Решил да го голтне огнот. Си помислил дека другарите би се потресле ако го видат тоа, па ги замолил да не се плашат и да ги склопат очите. Тогаш Јогамаја ја помогнала играта. Мадхукантха ја опишува другата појава на Кришна како голем облак што без мака го примил целиот пламен.
Некои, вели раскажувачот, го споредуваат огнот што го примил со голтка нектар. Кога момчињата ги отвориле очите, биле пак крај Бхандира. Со чудење гледале дека и тие и кравите се спасени. Така Мадхукантха го пренесува стихот во кој се опишува нивното будење од стравот.
