Кришна го следел патот на Вјома до местото каде што ги затворил момчињата. Ја тргнал пречката од влезот и влегол. Со Неговото доаѓање исчезнала темнината во пештерата. На момчињата потешко им паѓало што биле одвоени од Кришна отколку што биле затворени во темнината. Кога одеднаш Го виделе, им се вратил здивот.
Другарите излегле плачејќи, а нивниот плач Го трогнал и Кришна. Одекот бил толку силен што им се чинело како и ридот да плаче. Момчињата се собрале околу Него и болката им стивнала кога се допреле до Него. Повторно се придружиле кон другите другари. Додека им раскажувале по ред како Вјома ги одвел, Кришна со нив се вратил во Враџа.
Боговите фрлале цветови. Во стихот тие замислуваат што би рекол Кришна за Вјома и за играта на крадци. На крајот раскажувачот му рекол на Нанда дека таков син му се родил, кој низ Своите лили ги совладал Ватсасура, Бака и Вјома. Слушателите заминале со насмевки, како самите да го доживеале спасувањето на момчињата.
