Рано наутро Мадхукантха со желба го продолжил расказот. Кришна и Баларама веќе се приближувале до крајот на најраното детство. Едниот светол, другиот темен, со немирната игра можеле да го разведрат и умот на мудрец. Учеле разни игри и се забавувале со звукот на флејтите, со лица светли како месечината.
Едно утро Кришна станал особено рано и посакал појадокот да го јаде во тивкиот дел од шумата. Ги завршил утринските обврски и побарал дозвола од мајка Си. Кога таа се согласила, со звукот на рогот ги разбудил братот и другарите. Побрзал до местото каде што се среќаваат патеките и таму ги почекал. Другарите станале од постелите и дотрчале, а Кришна останал да чуе дали ќе дојде Баларама.
Баларама Му пратил збор дека и Тој сака да си игра со Него, но ненадејно Му дошол вујко. Гостинот дошол да Го види и останал во куќата. Баларама претпоставил дека Кришна има посебен план штом станал толку рано. Го замолил да ја оствари играта што ја намислил. Одложувањето на почетокот, рекол, може да го спречи она што инаку би се развило непречено.
Кришна им рекол на другарите да ја донесат храната од своите домови, а мајка Му ќе им испрати и од она што го подготвува таа. Тргнале со телињата напред. Поетот зборува за безброј телиња и за тоа како роговите, флејтите, довикувањата и гласовите на стадата се слеале во ист звук. Кога Кришна тргнал во шумата, ја побудил љубопитноста на сите, па и на Баларама што останал дома.
