Момчињата влегле подлабоко во шумата. Веќе имале украси од злато и скапоцени камења, но си додале плодови и млади лисја. Во населбата со радост носеле и мониста од стакло и зрнца гунџа. Кога биле занесени во играта, не го мереле едното со другото. Поетот вели дека скржавиот ја пресметува цената на нештата, а оној што си игра се радува на она што му е пред очи.
Ги закачиле торбичките со храна на гранките. Потоа почнала шегата. Некој ќе земел туѓа торбичка и ќе ја фрлел подалеку штом ќе го откриеле. Момчето што стоело таму ќе ја фатело. Другарите се смееле, а на крајот ја враќале торбичката.
Во стихот на Јива, истата игра продолжува и со стаповите. Едно момче посегнувало по предметот, друго забележувало што се случило, трето го фрлало подалеку, а некој го враќал. Доволно било Кришна малку да ги помрдне веѓите. Секое момче веднаш разбирало што треба да направи, и шегата се одвивала без збор.
