Агха се обидел да постапи како Бака. Тогаш, со помошта на Јогамаја, Кришна го зголемил Својот облик. Агха останал без здив и ја изгубил свеста. Кога неговиот живот завршил, светлината на неговата душа го чекала Кришна да излезе. Момчињата и телињата внатре биле онесвестени. Кришна ги погледнал и им ја вратил свеста. Јива го споредува Неговиот поглед со дожд од нектар, а Неговото излегување со светло небесно тело што повторно станува видливо по затемнувањето.
Кога момчињата и телињата излегле, потекле како води на Ганга од Хималаите. Тогаш луѓето ја виделе светлината на Агха како се соединува со Кришна, како сјај што влегува во посилен сјај. Брахма застанал напред со боговите. Тие принесле гроздови цветови, пофални песни и музика на синот на Нанда.
Боговите си замислувале што би му рекол Кришна на Агха. Ако со Неговиот допир темнината се губи како пред светлина, како Агха можел да Му пријде знаејќи што се случило со неговите блиски? Во друг стих ја замислуваат причината поради која Кришна влегол. Агха ги проголтал момчињата и телињата и сакал да Го проголта и Него, па Тој влегол кај нив за да им донесе олеснување.
