Недалеку, Кришна забележал чисто езерце опкружено со шума. Му се разведрило лицето. Ги повикал другарите да го погледнат езерцето што блескало со лотоси и им давало живот на суштествата. Го споредил со бистриот ум на преданиот човек. Водата и шумата меѓусебно си ги истакнувале убавините. Шумата го носела мирисот од многу цветови, а водата го собирала целиот тој предел во својата свежина.
На брегот имало ситен, мек песок и нежна трева. Цветовите и плодовите од дрвјата ја покривале земјата. Местото крај бистрата вода изгледало како постела за шумските животни. Веќе станало доцна, а момчињата биле гладни. Кришна предложил да јадат тука, додека телињата пијат вода и полека пасат во близина. Другарите се измиле и почнале да се сместуваат.
Го сместиле Кришна во средината и ја заборавиле претходната мака. Поетот ги споредува со птиците чакора што сакаат да ја пијат светлината на полната месечина. Момчињата седеле во кругови. Кришна се свртел кон секого како да е токму пред него. Јива го опишува со флејтата закачена на појасот, со рогот и стапот под рака. Во левата дланка држел залак, а меѓу прстите прилози од оброкот. Ги засмејувал другарите, и тие Него, додека јаделе заедно.
