На денот посветен на Хари, Сурабхи го довела Индра до височината над Вриндаван и чекала погоден миг. Погледни, му рекла, она не е облак, туку Говардхана. Она што ти изгледа како нов дел од ридот е Кришна. Она што блеска како молња е Неговата жолта облека. Она што ти звучи како тивок грмеж е Неговиот шеговит разговор.
Сурабхи му го покажала и Гаруда, кој летал и повисоко од нив. Под него Кришна седел на светла простирка врз каменот на Говардхана. Едното стапало Му почивало на бедрото, а раката Му била на флејтата. Со крајчето на окото погледнал кон нив и се насмевнал. Сурабхи имала чувство дека тој поглед истура милост.
Таа видела дека Кришна веќе ги испратил другарите по друга работа и дека Баларама тој ден не дошол во шумата. Сега, му рекла на Индра, пријди Му тивко и сам, поклони Му се и побарај прошка. Оној што ја направил навредата покажува колку искрено жали кога самиот оди да се поклони. Таа ќе дојде подоцна за да Му упати посебна молба.
