Деновите во новото Враџа минувале среќно. Кришна и Баларама и понатаму си играле во населбата, но растела нивната желба да ја видат шумата. Секој ден, кога Нанда тргнувал да се погрижи за стадото, момчињата оделе со него и го разгледувале пределот. Најмногу им се радувале на три глетки, шумата Вриндаван, ридот Говардхан и песочните брегови на Јамуна.
Во Вриндаван ги привлекувале прекрасните дрвја. Камените места на Говардхан му изгледаат на поетот поубави од постели и седишта наредени со скапоцени камења. Светлиот песок крај Јамуна го споредува со сцена посипана со прав од камфор. За момчињата секоја од тие глетки носела радост како од сто празници.
Со споени дланки, Мадхукантха му се обратил на Нанда. Таков син му се родил, рекол тој, кој и со Своите детски дела се грижи за целиот свет. Слушателите ги примиле зборовите како самите да ги гледале тие лили. Како и претходниот ден, кога расказот завршил, ја понеле со себе радоста од она што го слушнале.
