Откако завршил утринскиот собир, Снигдхакантха вечерта поставил друго прашање. Кој може да каже што им се случувало на Радха и другарките додека Кришна бил во светот на Варуна? Кога заминал по татко Си, рекол поетот, и здивот на Радха заминал со Него. Кога се вратил, се вратил и нејзиниот здив.
Кога Кришна се вратил, една прониклива блиска жена што чувствувала наклонетост кон двајцата ги сослушала нивните грижи. Вечерта им го пренела копнежот на другиот, како да им дава глас на самите нивни срца. Радха во мислите ѝ се обратила на судбината. Ако мора да ме однесеш во друг свет, нека биде тоа во служба, си велела. Нека можам таму да се радувам на убавината на Неговото лице и да не страдам од разделба.
Мислата на Кришна била кај Радха. Го вратил татко Си од Варуна и ги израдувал луѓето. Сепак се прашувал што претрпела Радха од болката поради Него. Раскажувачот зад неговото прашање го слуша чувството дека таа навистина страдала.
