По враќањето на Баларама, пастирчињата го оставиле далеку местото каде што паднал Праламба. Останале под големото дрво Бхандира и пак се внесле во играта. Додека ја следеле радоста од натпреварот, кравите продолжиле по тревата што ги мамела. Се оддалечиле од дрвјата и заплеткале нозе во густата трска крај Јамуна. Момчињата не забележале веднаш дека стадото се оддалечило.
Кога го побарале, се загрижиле и во дружини почнале да ги викаат кравите. Си помислиле дека можеби некој суров човек, испратен од владетелот, ги натерал да отидат далеку. Потоа ги виделе отпечатоците од копитата и ја следеле трагата. Кришна се качил на повисок дел од брегот, ја завртувал златножолтата наметка и ги повикувал кравите.
Тие Му одговориле една по една од трската. Мадхукантха го слуша во нивното мукање гласот на жедни суштества што го забележале дождовниот облак. Кришнината темна боја им била како облак, а златната наметка што се виела над брегот како светлина што се движи со него.
