Свежиот ветер од Јамуна влегуваше низ четирите отворени врати на храмот. Скапоцените камења зрачеа, а воздухот мирисаше на агору. Внатре имаше постела со перници и мека подлога, со свежи цветови без стебленца под тенка покривка. Тука Кришна легна да одмори со Радха.
Лалита и Вишакха седнаа од двете страни на постелата. Им понудија бетел на Радха и Кришна и сами вкусија од тоа што тие го оставија. Рупа и Рати Манџари им ги масираа стапалата. Другите служителки ги ладеа со ладала. Откако завршија, сакхиите отидоа да спијат во своите шумички, а Рупа и другите манџарии одморија на терасата надвор од храмот.
Кавираџ тука се навраќа на различните блискости во Враџа. Родителите го одгледуваат Кришна со љубов, другарите ја делат радоста од игрите, а служителите ја вкусуваат радоста на својата служба. Сакхиите, заедно со Радха, ја вкусуваат зрелата сладост на плодот што добива облик во сите тие односи.
Кришнадаса Кавираџ вели дека игрите на Радха и Кришна во Вриндаван постојано се нови. Во книгата покажал само дел од нив. Посоката му ја дал Рупа Госвами, по чие упатство Кавираџ ги опишал осумте делови на денот и ноќта. На оние што одат по патот на рагануга-бхакти им се обраќа за службата што ја принесуваат во умот, дење и ноќе, во облик соодветен за таа служба.
На крајот поетот се потпишува како Кришнадаса. Себеси се опишува како пчела кај лотосовите стапала на Рупа и Рагхунатха. За оние што со копнеж го примаат раскажувањето, Му се обраќа на Кришна да им ја даде службата што најмногу ја посакуваат. Во завршната посвета ги споменува Чаитанја, Рупа, Рагхунатха Даса, Џива и Рагхунатха Бхата. Со тоа завршува дваесет и третото поглавје и целата „Говинда-лиламрита“.
