Кришнадаса Кавираџа најнапред Му се поклонува на Шри Говинда. Го слави како средиште на радоста во Враџа и во шумата на Вриндаван, каде што Кришна се радува во друштвото на Радха. Потоа бара прибежиште кај Кришна Чаитанја. Милоста на Чаитанја, вели поетот, ги ослободува луѓето од опиеноста на незнаењето и им ја открива силата на љубовта кон Него.
Авторот им оддава чест и на вечните забави на Кришна, најмилиот на Радха. Во служењето на Неговите лотосови стапала ја гледа највисоката цел на бхакти. По таква служба копнее оној што е воден од љубовен занес, а Кавираџа ја опишува како служба што посветеникот ја врши во умот. Нејзината недостижна убавина ја доловува со имињата на Брахма, Шива и Ананта Шеша.
Молитвата за заштита веќе ја содржи патеката по која ќе се движи делото. Пред зори Кришна се враќа од шумичката меѓу домовите и пасиштата. Наутро и навечер ги молзе кравите и го зема Својот оброк. Претпладне ги пасе кравите и си игра со пријателите. Напладне и ноќе се забавува со Радха и Нејзините пријателки. Попладне се враќа во селото, а во вечерниот собир им носи радост на блиските.
За Кавираџа, овие забави се нектар што го надминува и нектарот на небесните суштества. Оној што ги слуша, ги кажува или размислува за нив повторно копнее по нив. Поетот им припишува моќ да ја олеснат болката на световното постоење, да ги потхранат срцето и телото и да го продлабочат вкусот за споменување на Говинда.
Потоа Кавираџа се задржува на сопствената смелост да пишува за она што ваишнавите веќе го познаваат како океан. Тој ја признава својата недораснатост и со нежна самоиронија се надева дека ќе ги израдува оние што ги следат забавите опишани од Рупа Госвами. Охрабрување наоѓа во Шримад-Бхагаватам 1.5.11, каде што смислата на зборовите за Господ има сила дури и кога нивната изведба е несовршена.
Последната слика е крава насочена кон Гокула. Поетот го споредува својот текст со таа крава и ги моли светите слушатели да ја примат крај езерото на нивните уши, каде што ќе најде утеха по сувиот пат на неговиот говор. Во завршниот стих на поглавјето делото се поврзува со служењето на Рупа Госвами, благословот на Рагхунатха Бхата Госвами, друштвото на Џива Госвами и вдахновението од Рагхунатха Даса Госвами.
