Ноќта полека се приближувала кон својот крај. Крај Јамуна лежела тивка цветна шумичка. Радха и Кришна биле заедно во неа. Нивните пријателки се грижеле за нивната средба. Вринда ги забележала првите знаци на утрото. Знаела дека наскоро ќе се разбуди целиот Враџа. Сакала нежно да ги потсети дека е време да станат. Затоа им дала знак на птиците во шумата. Тие го чекале нејзиниот повик. Тогаш започнала нивната утринска песна.
Папагалките запеале меѓу лозите. Папагалите се огласиле од дрвјата со калинки. Кукавиците ги исполниле гранките со своите гласови. Гулабите се јавиле од соседните дрвја. Пауни се огласиле од високите кадамби. Пчелите зуеле околу расцутените цветови. Секој звук му се придружувал на другиот. Шумичката повеќе не била сосема тивка. Утрото влегувало во неа преку песната. Вринда ги слушала своите крилести помошници.
Птицата Манџубхашини им се обратила на Радха и Кришна. Ги потсетила дека светлината се појавува на исток. Им посакала внимателно да се подготват за враќање. Нејзините зборови биле проткаени со љубов. Потоа запеал папагалот Вичакшана. Тој го поздравил Кришна и радоста на Гокула. Го потсетил дека блиските Го очекуваат дома. Уште една птица ја повикала Радха да се разбуди. Нивните различни гласови ја носеле истата порака. Време било да започне новиот ден.
Радха и Кришна ги слушнале звуците. Секој за миг се преправал дека сè уште спие. Не сакале веднаш да го напуштат заедничкото место. Песните продолжиле околу цветната колиба. Пријателките со насмевка се приближиле. Тие го гледале изгревот меѓу гранките. Но и самите биле занесени од средбата. Вринда внимавала на времето што минува. Со уште еден знак ги повикала птиците. Тие повторно ги потсетиле на утрото.
Една птица ѝ зборувала на Радха за патеките на Враџа. Наскоро по нив ќе почнат да минуваат луѓе. Сонцето веќе го менувало небото над шумата. Радха ја разбрала грижата на своите пријателки. Таа станала со нежност и малку тага поради разделбата. Кришна исто така се подготвил да излезе. За миг се држеле за раце. Потоа излегле меѓу цвеќињата и лозите. Пријателките ги следеле со потребните предмети. Секоја внимавала на својата мала служба.
Над Јамуна се појавувале боите на зората. Еден лотос ги отворал своите ливчиња. Пчелите се движеле околу утринските цветови. Ветрот ги нишал лозите покрај водата. Кришна ѝ го покажувал на Радха убавиот предел. Тие разговарале за птиците и за новата светлина. Лалита со духовитост зборувала за сонцето. Радха се насмевнала на нејзините зборови. Пријателките уживале во нивниот разговор. За миг повторно го заборавиле патот кон дома.
Вринда повторно се загрижила поради времето. Знаела дека љубовта ги задржува во шумичката. Старата мајмунка Какхати седела на едно дрво. На знак од Вринда таа почнала да се огласува. Нејзините зборови потсетувале на доаѓањето на денот. Тие го спомнувале и името на Јатила. Радха и Кришна разбрале дека мора да побрзаат. Пријателките внимателно им помогнале. Се собрале околу нив пред да тргнат. Шумата ги испратила со своите утрински звуци.
Радха се упатила кон својот дом со пријателките. Кришна се вратил кон домот на Нанда. Патеките биле различни, а споменот за средбата заеднички. Птиците останале меѓу гранките на Вриндаван. Вринда гледала како секој стигнува на својот пат. Нејзината грижа ги придружувала и во разделбата. Зората веќе била посветла над дрвјата. Новиот ден носел нови служби и средби. Радха и Кришна ја чувале нежноста на утрото. Пријателките ги продолжиле своите задачи.
Во оваа лила птиците не пееле случајно. Тие одговориле на повикот на Вринда. Секоја песна потсетувала на времето и на љубовта. Манџубхашини и Вичакшана имале свои гласови. Кукавиците, пауните и пчелите им се придружиле. Дури и малите звуци станале дел од службата. Вринда ги поврзала шумата и пријателките. Таа се грижела за средбата и за враќањето. Нејзиното внимание било тивко, но постојано. Песната станала начин да се покаже грижа.
Кога сонцето се издигнало, Враџа започнал нов ден. Цветната шумичка останала полна со живот. Лозите и дрвјата повторно се нишале на ветерот. Птиците ги продолжиле своите песни. Радха и Кришна веќе биле на своите патеки. Секој близок ја чувал радоста на нивната средба. Разделбата го означила крајот на ноќната лила. Таа не ја избришала љубовта што ја споделиле. Во споменот останале зората и гласовите на птиците. И нежната служба на Вринда во Вриндаван.