← Приказни од Говинда-лиламрита
Говинда-лиламрита · глава 5 · стихови 60–74; глава 5 · стихови 79–80

Џатила ѝ го доверува поклонувањето на Радха

Кундалата ја враќа Радха во Јават, а Џатила ѝ ја доверува подготовката за поклонување на Сонцето. Пријателките ја слушаат нејзината наредба додека Радха мисли на Кришна.

Додадена:

Една гопија ѝ се обраќа со почит на постара жена во дворот.
Уметничка илустрација на приказната

Џатила се подготвуваше да прави плочки од говедска лепешка за гориво. Погледнуваше по патот, чекајќи ја снаата од Нандишвара. Кундалата ја поврати Радха од зашеметеноста и ја доведе пред неа. Ѝ се поклони на Џатила и ја увери дека Кришна не ја погледнал ни сенката на Радха. Потоа ѝ ги покажа облеките и украсите што Јашода ѝ ги подарила во благодарност за готвењето. Во својата пофалба ги опиша како ретки дури и за Шачи, кралицата на небесата.

Џатила се израдува што Радха си дошла без неволја и со дарови. Ја пофали Кундалата за нејзината внимателност и ја благослови со седум синови. Од Пурнамаси, рече, слушнала за благосостојбата што ја носи верноста во домот. Затоа веруваше дека Кундалата ќе се грижи за Радха со истата внимателност со која самата Џатила би ја чувала.

Џатила го поврза побожното дело со напредокот на семејството и побара Радха да оди на поклонување на божеството на Сонцето. Ѝ кажа да земе бакарен сад, млеко од црвеникавите крави капила, јогурт, гхи, храна пржена во гхи и шеќерна трска. Побара и црвени цветови, кесара, црвен сандал и венец од лотоси. За обредот требаше да побара помош од Гарги или од упатено брахманско момче и да оди со Кундалата.

Џатила ѝ порача на Лалита да остане до Радха и да се држи подалеку од секое место каде што ќе насети присуство на Нандиниот син. Домашната работа веќе ја чекаше. Кундалата и Лалита ѝ рекоа мирно да продолжи со неа. Ветија дека ќе ја чуваат Радха како очните капаци што ги чуваат очите. Со радост ги примија зборовите на Џатила и стрпливо ја придружија Радха дома.

Радха седна на площадката. Помошничките ѝ ги измија, избришаа и измасираа стапалата и ја разладуваа со ветрила. Подоцна, кога Туласи веќе беше замината со дарот, Радха и сакхиите направија Карпура-кели, Амрита-кели и други слатки за Кришна. Работата ѝ ги исполнуваше рацете, а погледот ѝ го бараше Неговото лице. Во чекањето и најкраткиот миг ѝ се стори долг како многу векови.

Извор: Говинда-лиламрита · глава 5 · стихови 60–74; глава 5 · стихови 79–80 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадхиниот цветен венец и Туласи Манџари
Единствени IP адреси на оваа страница: —