Во продолжението на пофалбата птиците го опеаја блесокот на Каустубха. Скапоцениот камен висеше на Кришнините гради, каде што се гледаа и белегот Шриватса и венецот од шумски цветови. Градите ги споредија со Прајага, местото каде што се среќаваат три реки. Белиот бисерен ѓердан беше Ганга, темната линија беше Јамуна, а црвената амајлија беше Сарасвати. Сето тоа во нивната песна стана престол за срцето на Радха.
Кришнините раце им личеа на два столба од сафир што држат нишалка. Потоа ги видоа како корени на дрвото тамала што ги исполнува желбите на сакхиите. Се спуштаа до колената и беа доволно долги за поетот да ги спореди со сурлите на два слона. На друго место истиот облик стана пар потпори за нишалката на убавината, а под истиот поглед рацете потекоа како две реки во море.
На дланките ги распознаа знаците на Пурушотама. Меѓу нив беа школката, полумесечината, зрното јачмен, лотосот, знамето, плугот, дискот и рибата. На врвот на секој прст се појавуваше облик на диск. Допирот на рацете го споредија со лековити билки што ја разладуваат вознемиреноста. Во друга слика рацете беа пар сини и црвени лотоси со нокти сјајни како полни месечини. Птиците ги опеаја и Неговите раменици, кои се издигаа во нивната песна како при прегратка од Радха или како Кришна да ја подигнал главата за да го погледне блесокот на Каустубха.
Погледот им се издигна од грбот, широк горе и потесен долу, до вратот. Вратот го споредија со школка од сафир, обележана со три линии. Од Него излегуваше гласот што во пофалбата ги надминуваше песната на кукавицата, вината, флејтата и зуењето на пчелите. Каустубха тогаш доби облик на лебед во езеро од кое на сите страни истекуваат реки од стихови, шеги и песни.
Поетските слики се собраа околу Кришниното лице. Тоа беше лотос со насмевка како мирис на мед, со очи како птици и со веѓи како пчели. Една досетка ја префрла дамката од месечината врз сакхиите. Птичјиот одговор е дека сјајното лице ги прима сите траги и ги впива во Себе. Птиците се прашаа колку нешта би требало да се додадат на месечината за да заличи на Него. Ѝ замислија две огледала за образи, пупки од кунда за заби и цвет од сусам за нос. Стиховите за брадата се навратија на раката на Јашода, која во детството Му го кревала лицето со палецот и прстите. Со обетки во облик на макара, ушите во песната остануваа подготвени да ги слушнат Радхините досетки.
Образите беа две полни месечини на кои танцуваа обетките. Краевите на устата личеа на вртлози во река од сладост, а сјајот на забите се разлеваше врз усните како млеко врз млади изданоци. Птиците ги споредија усните со зрели плодови бимба. Им припишаа и мирис од флејтата што Кришна ја свири. Забите им беа светли како пупки од кунда, бисери и зрна од калинка, а нивниот црвен отсјај ја продолжи сликата на плодот.
Насмевката во песната го осветли лицето на Кришна како месечина. Ја растера темнината од мислите на Неговите блиски и го раздвижи морето на љубовта на Радха. Во друг стих таа беше медот на лотосот, засладен од звукот на флејтата, кон кој се собираа очите на сакхиите како пчели. Јазикот умееше да ги вкуси шесте вкусови и да создаде поезија. Во Неговиот говор поетот ги соедини љубовта, насмевката и шегата како намирници што му даваат сладост на едно јадење.
Птиците му се навратија на цветот од сусам кога ја опишаа линијата на носот и го споредија неговиот сјај со клун од син камен. Во очите видоа треперлива темна зеница во белина, со црвенило на рабовите. Големите, живи очи во нивните стихови разлеваа убавина и милост. Острината на погледот беше споредена со стрела од цвет, а неговата дарежливост со исполнување на желбите што слушателите тешко би се осмелиле да ги сонуваат.
Во нова слика веѓите личеа на свиени лијани, доволно подвижни да ги вознемират срцата како срни. Еден стих ја замисли веѓата како млада змија од родот на Калија. Друг ги виде кадриците како пчели над челото, близу до тилаката со шафран и боите од минералите на Говардхан. Птиците го опеаја темниот сјај на косата, мирисот на мошус и бел лотос и различните начини на кои Кришна ја врзуваше.
Пофалбата заврши со мислата дека би биле потребни илјада усти за да се опише убавината што Кришна им ја дава на Своите украси. Гласовите на папагалот и на сариката се прекинаа од возбуда. За миг и собраните сакхии останаа неподвижни и тивки, уште обземени од она што го слушнаа.
