Птиците ја продолжија пофалбата со слика на Радха. Кога го здогледала Својот лик на сјајните гради на Кришна, си помислила дека гледа друга девојка и се оддалечила. Во следниот стих Кришниното внимание е како пчела што не го остава најслаткиот лотос. Како што сонцето грее, месечината лади, а морето е длабоко, така Кришна по Својата природа ѝ се препушта на љубовта. Птиците ја опеаја Неговата смиреност покрај немирот што го буди погледот на Радха.
Дури и божицата Лакшми оддалеку е привлечена од Неговите особини, пееја птиците. Во Враџа секој знак на приврзаност може да стане принос. Нежните зборови на сакхиите беа како вода принесена при обожавање, а благите насмевки како цветови. На оние што копнеат по богатство Кришна им се покажува како дарител, на несреќните како милостив спасител, а на Враџавасите како пријател. Птиците ја ставија посветеноста пред наследеното звање и ја опеаја Неговата милост дури и кога раскажуваа за Путана.
Потоа песната прозвуче како разговор меѓу сакхии. Едната на својата пријателка ѝ посочи поток од Јамуна, расцветан лотос и рој пчели, зад кои се препознаваа Кришниниот облик, лицето и косата. Следуваше звукот на флејтата. Во стихот тој ги запира суштествата што се движат и ги раздвижува оние што стојат. Сакхиите ѝ се обраќаа на флејтата како на пријателка и се прашуваа дали мелодијата им носи нектар или отров, толку силно умееше да ги оживее и вознемири.
Птиците спомнаа и една гопија што се вратила дома и здогледала постара жена. Толку јасно се сеќавала на раката на Кришна на своето рамо, што Му се обратила како сè уште да бил покрај неа. Раскажувањето потоа се врати кон Кришнината сила и добрина. Тој го подигна Говардхан без да се вознемири, а и на оние што Му се спротивставуваат на крајот им донесува благослов. Кога наутро се враќа, црвената трага од Радхината боја се губи меѓу минералните бои на Неговото чело. Секојдневно расте Нејзината љубов, а со неа и радоста на сакхиите.
Кришнината слава беше како Ганга што очистува, а флејтата даваше одговор на различни желби. Неговите шеги се размножуваа со игрите на Неговите пријателки. Субала и другите другари ја препознаваа Неговата желба и Му подготвуваа постела во сеницата. Во самата шума, лијаните Му принесуваа зрели плодови, цветови и изданоци. Пулиндинките го наоѓаа на тревата црвениот прав што од Радха стигнал до Кришнините стапала. И во пештерите на Говардхан, каде што имало засолниште и храна за жените на поразените противници, се слушала Негова пофалба. Кога птиците се сетија како било скршено самоуверувањето на Камса, признаа дека се обиделе да допрат само една капка од безбројните Кришнини доблести.
Папагалот и сариката како да се нурнаа и повторно излегоа од морето на пофалба. Првата молитва со осум строфи, Кришна-чандраштака, се сврте кон синот на господарот на говедарите. Неговата темна боја ги надминува облаците и сафирите, а одеждата Му блеска како изгрејсонце и светкавица. Обетките макара Му се нишаат над образите, а пријателите секогаш наоѓаат нешто свежо во Неговите игри. Боговите се поклонуваат пред Него, додека Тој секојдневно им оддава почит на постарите. Химната се сеќава и на Индра, Калија, Камса и Ватсасура и ги споредува Неговите игри со дожд за птиците чатака што го очекуваат.
Следните строфи ги опеваат танцот раса, досетките што ги радуваат Радха и сакхиите и погледот со кој Кришна им го покажува она што го чувствува. Во последната се појавува Радха која бере цветови, додека Кришна со радост ја забележува Нејзината срамежлива воздржаност. Низ сите осум строфи се повторува истата желба, да Му се служи на Кришна. Завршниот стих го поврзува пеењето на оваа молитва со служба во шумата на Враџа, додека Тој е со Радха.
Втората молитва, Радхикаштака, истата желба ја упатува кон Радха. Нејзиниот сјај го надминува златниот лотос посипан со црвен прав. Свиленото сари блеска поубаво од корал, а градината на Радха е местото каде што Кришна доаѓа како пчела. Таа Му се поклонува на Сонцето за да биде засекогаш со Него. Нејзината нежност ги надминува свежите ливчиња, а стихот крај Неа ги собира свежината на камфорот, сандалот и лотосот. Дури и Лакшми Ја почитува, вели песната, поради Нејзината убавина, карактер и игри.
Последните строфи ја опеваат Радхината умешност во раса, пеењето и досетките. Нејзината љубов е свежа, а мислите ѝ се задржуваат на Кришниниот изглед, облека и игри. Нејзините чувства се гледаат во радоста, воздржаноста, треперењето и солзите, како украси што ги забележува Кришна. Дури и кратката разделба ѝ носи болка, која исчезнува кога по труд повторно ќе ја добие Неговата близина. Последната строфа ветува дека Радха бргу ќе го воведе оној што ѝ пее во служба што ги радува Нејзините сакхии. Кога двете птици завршија, раскажувачот ја спореди радоста на дружината со море без брегови.
