Откако се разбудиле, Радха и Кришна седнале на постелата. Сакхиите веќе биле будни. Тие им се приближиле со Нивните пријатели. Вринда исто така дошла кај собраните. Со себе донела двајца млади ученици. Тоа биле папагалот Манџувак и сариката Калокти. Двете птици биле вешти во знаењето. Вринда ги вовела во славословието на Божествената Двојка.
Птиците смирено Ги поздравиле Господарот и Господарката на Вриндаван. Ги поздравиле и Нивните пријателки. Радха со поглед покажала што посакува. Вринда го разбрала знакот и му наложила на папагалот да зборува. Манџувак скромно ја претставил својата поезија. Иако не ја сметал за особено слатка, таа можела да ги зарадува светите луѓе бидејќи Го слави Кришна. Ја споредил со железо што станува злато од допир на чудесен камен.
Неговите зборови најнапред ги славеле Кришнините стапала. На нив имало прекрасни знаци. Ги спомнал дискот, полумесечината, јачменовото зрно и садот. Ги наброил чадорот, триаголникот и лакот. Имало знаци на гром, кравја стапалка и школка. Рибата, лотосот и знамето исто така биле меѓу нив. Се спомнувале уште кука и исправена линија. Сите знаци биле дел од нивното славословие.
Папагалот ја опишувал моќта на тие стапала. Слушањето за нив ја отстранувало жедта за друго. Размислувањето за нив ги растерувало неволјите. Гледањето на нивната убавина ги радувало сетилата. Нивниот допир го отстранувал заморот. Во славословието тие биле засолниште на добрата среќа. Манџувак се молел да бидат неговото сè. Неговите зборови биле упатени кон Кришна пред собраните.
Потоа опишал чудесна преобразувачка моќ. Од само делче од нивното влијание, обичен камен станувал чинтамани. Кравата станувала крава што ги исполнува желбите. Дрвото станувало дрво на желбите. Овие поетски слики ја славеле дарежливоста на Господ. Нивниот мирис го исполнувал светот. Јазиците на преданиците биле споредени со пчели. Тие ја вкусувале сладоста на Кришнините лотосови стапала.
Ноктите блескале како белата Ганга. Горната темна страна на стапалата била споредена со Јамуна. Црвените табани ја претставувале Сарасвати. Така поетот создавал слика на Тривени. Вринда со поглед ја поттикнала и Калокти. Таа го продолжила славословието. Во нејзината поетска слика, црвената боја била поврзана со Радхиното срце, исполнето со љубов кон Кришна.
Во продолжението на книгата, Радха повторно ја насочила Вринда кон птиците. Вринда го погалила и го смирила папагалот. Тој и сариката почнале да ги опишуваат Кришнините особини. Манџувак ја признал својата немоќ пред нивната безграничност. Бил како птица што сака да пробие зрел кокос со клун. Иако не можела да го отвори, таа повторно и повторно го допирала плодот. Така ја опишал сопствената желба да зборува за Кришна.
Својот обид го споредил со посегање по сонцето. Бил како обид со глава да се скрши Сумеру. Бил и како обид само со рацете да се преплива голем океан. Сепак, не можел да се откаже од славословието. Јазикот што вкусил нешто од Кришнините особини не сакал да се занимава со друго. Птицата ја дала споредбата со кукавицата: по сладоста на мангото, таа не би избрала горчлив ним.
Папагалот ги спомнал зборовите на Гарга до Нанда. Во нив се славеле Кришнините особини, сродни со оние на Нарајана. Нивната величина немала крај. Небројни биле и Неговата грижа и љубов кон преданиците. И Неговата грижа за секој од нив не можела да се изброи. Неговата убавина ги украсувала и самите украси. Неговата дарежливост одела до предавање на Себеси. Неговата милост го преплавувала светот.
Кришнините особини ги пленувале срцата на гопиите. Нивната љубов, пак, Го пленувала Него. Со флејтата ги привлекувал, а во раса ја откривал радоста на нивната средба. Од таа радост, се вели во стихот, се исполнувал светот. Неговата мајка ја видела вселената во Неговото тело. Во Неговата рака Говардхан изгледал лесен како лотос. Но папагалот не можел да ја измери радоста на Кришна кога го гледал Радхиното лотосово лице.