Мадхумангала и Субала се пошегуваа со Кришна дека Радха ја одзела сета убавина на Вриндаван. Со сакхиите, рекоа, Таа ги прибрала и цветовите и плодовите. Тогаш Нандимукхи дојде со благословот на Паурнамаси за Радха, Кришна и нивните пријателки.
Паурнамаси ја замислуваше шумата како царството на богот на љубовта. Во нејзината порака Радха и Кришна беа крунисани со еднакво право да владеат, а кукавиците и пчелите беа нивни придружници. Ги повика да ја остават расправијата и заедно да влезат во шумата. Ако спорот продолжи, Нандимукхи требаше да ја праша Вринда што се случило.
Кришна тврдеше дека Радха со пријателките ја ограбила шумата и му ја зела флејтата. Кундалата побара да слушне што се зборувало пред владетелот. Според Кришна, Радха одговорила дека краварчињата со стадата кршеле гранки и береле плодови, додека Таа и сакхиите ја збогатувале шумата со својата убавина. Кришна се пожали дека владетелот ја прифатил Радхината страна и не ѝ наложил да го врати она што Тој го барал.
Кундалата се посомнева во Неговата верзија и го праша зошто, ако владетелот бил на страната на Радха, Таа морала да поднесе толку многу. Кришна одговори дека само го барал Своето, а Радха му возвратила со иста мера. Радха Го погледна со свиени веѓи и треперлив глас. Кога Го допре со лотосот со кој си играше, Кришна се израдува. Го извади ливчето од турбанот и ѝ го подаде на Нандимукхи.
Нандимукхи најнапред прочита за себе. Пријателките веднаш побараа да чита гласно. Владетелот им наложуваше на Нандимукхи, Вринда, Кундалата и сите сакхии да видат да се врати богатството земено од шумските суштества. Ним им го доверуваше и решението на спорот меѓу Радха и Мадхава за малата флејта Мурали.
Вишакха потсети дека Радха веќе објаснила како се грижи за шумата. Лалита велеше дека шумскиот сјај е одраз на Радхината убавина. Ги повика да видат како кралицата на Вриндаван ја негува шумата како блиска пријателка. За флејтата тврдеше дека не ја виделе, и се пошегува дека би ја пуштила по Јамуна до морето. Нандимукхи предложи прво да ја разгледаат шумата, па да одлучат за флејтата.
Лалита ги поведе по Радха и им ги покажа птиците, елените, лозите, листовите и цветовите. Сè примило златен сјај, па нештата се распознаваа по обликот. Нандимукхи ја прифати Радхината страна. Кришна се пошегува дека Таа можеби ја зема убавината со Себе кога си оди, а ја враќа кога се враќа во шумата. Мадхумангала Го доведе покрај Неа. Кога темносиниот и златниот сјај се измешаа, шумата доби смарагдна боја. Мадхумангала и Тунгавидја ја претворија таа промена во уште една поетска досетка.
Вринда се обиде да проговори и ја подигна раката. Ветрот мина низ флејтата што ја држеше, а таа зазвуче. Кундалата и сакхиите се собраа околу Вринда, ја зедоа Мурали и на шега ја поведоа пред Кришна како фатена крадливка. Радха побара Вринда да каже од кого ја добила. Вринда објасни дека старата мајмунка Какхати ѝ ја одзела од раката на Шајбја и ѝ ја дала пред Нандимукхи.
Кундалата му ја врати флејтата на Кришна. Тој се израдува што повторно ја доби и засвири. Поетот опишува како мелодијата ги раздвижува неподвижните суштества, ги запира оние што се движат и ги доведува сите шест годишни времиња во ист миг. Камењата се топат, а птиците и елените запираат крај водата. И лебедите остануваат неподвижни, со лотосовите стебленца пред себе.
