На почетокот на поглавјето Кавираџ се сеќава на Радха и Кришна откако повторно се нашле. Вринда ги служи, а тие минуваат низ шумата со сакхиите, пеат и танцуваат. Поетот го гледа и крајот на ноќта, кога по игрите ќе заспијат на цветна постела.
Сакхиите Го опеваа Кришна со јасни гласови, а Тој ги украсуваше со цвеќиња. Поетот ги замислува и лозите како пеат преку зуењето на пчелите. Кришна им возвраќаше на лозите со допир како да собира цветови. Потоа запеа за ноќното небо и шумата. Сакхиите ги повторуваа Неговите слики со друго значење.
Кога Кришна запеа за привлечната месечина покрај ѕвездите Радха и Анурадха, сакхиите во истата песна Го препознаа Него со Радха и Лалита. Кога запеа за дрвото пуннага обвиено со цветна малати, тие ја разбраа сликата како прегратка на Радха и Кришна. Лозата мадхави процвета во прегратката на пролетта. Во нивниот одговор, Мадхава е името на Кришна, а мадхави е Радха.
Потоа Кришна запеа за темното дрво тамала и златната лоза што ги радуваат пчелите. Сакхиите одговорија дека тамалата е Кришна со пауновото перо, златната лоза е Радха, а пчелите се Нејзините другарки. Кога песната ја донесе пчелата над свежите лотоси, зборот „Мадхусудана“ повторно имаше две значења. Кришна ја опишуваше пчелата, а тие пееја за Него меѓу гопиите.
Во следната песна месечината ја растера темнината, ги отвори ноќните водни лилјани и ги затвори другите лотоси. Со промена на неколку слогови, сакхиите запеаја за Кришна, кој ја растерува темнината и им носи радост на луѓето. Кришна додаде дека месечината ги растажува птиците чакравака. Сакхиите одговорија со слика на поинаква месечина. Кога се појавува нивниот Кришна, болката од разделбата престанува.
