Јашода побара Дхаништха да им даде вечера на Туласи и Кастури. Дхаништха ѝ објасни дека Туласи нема да се напие ни вода додека Радха прво не јаде. Јашода се израдува на таа приврзаност и ги испрати да ѝ однесат ориз и зеленчуци на Радха и на сакхиите. Дхаништха ја стави храната во голема кошница, заедно со јадења што Рохини ги приготвила настрана. Јашода прво ги нахрани луѓето што служеа во домот, па седна со жените од семејството.
Туласи ја понесе кошницата. Насамо, Дхаништха му кажа на Субала каде што Кришна може да се сретне со Радха ноќта и му даде бетел што Радха го приготвила за Него. Кога Туласи пристигна, мирисот и изгледот на јадењата ги израдуваа Радха и сакхиите. Рупа Манџари ја прими храната, ги поведе внатре и ја распореди по одделни чинии.
Џатила ѝ рече на Вишакха да ја повика Радха на вечера. Нејзиниот син, рече таа, заминал во шталата и таму ќе преноќи. Вишакха одговори дека Радха заспала изморена од одењето низ шумата. Ја прими храната што ѝ ја нудеше Џатила, ја остави во агол и отиде кај Радха да ѝ раскаже што се случило.
Радха седна на повисоко седиште и се напи од златен пехар. Лалита седна десно од Неа, Вишакха лево, а другарките околу Нив. Рупа и Туласи им служеа. Оризот и зеленчуците од трпезата на Кришна изгледаа неисцрпни иако беа малку. Поетот ја споредува радоста на Радха со лебед што вкусува лотосови стебленца и со пчела што нашла мед.
По вечерата Радха и сакхиите ја исплакнаа устата, примија бетел и одморија. Рупа и Туласи ѝ испратија дел на Вринда преку Малати. Потоа сакхиите и служителките седнаа да ја вкусат храната што останала по оброкот на Радха. Рупа и Туласи си ги нудеа најмилите јадења и за миг се препираа од љубов која прва да ѝ послужи на другата. Кога завршија, се вратија кај Радха. Кавираџ го затвора поглавјето со месечева слика на вечерта што ги отвора очите на жителите на Враџа како сини лотоси.
