Есенската полна месечина го осветлила Вриндаван со тивка светлина. Цветовите го исполнувале воздухот со мирис. Јамуна течела покрај шумата како сребрена патека. Кришна ја видел убавината на ноќта и се сетил на гопиите. Тие долго копнееле по средба со Него. Под дрвјата кај Ваншивата Тој ја подигнал Својата флејта. Првиот звук се разлеал низ шумата и селото. За гопиите тоа не бил само музички повик. Во него го препознале Оној на Кого Му го посветиле срцето. Така започнува дваесет и деветтата глава од „Кришна книга“.
Една гопи била среде домашна работа. Друга ја подготвувала храната за семејството. Трета сè уште не ја довршила својата облека и украс. Кога ја чуле флејтата, сите го почувствувале истиот правец. Излегувале од различни домови кон истата шумска патека. Ниту една не имала време внимателно да го подготви заминувањето. Во брзањето украсите останувале недовршени. Но нивното внимание веќе било кај Кришна. Ноќта се исполнувала со чекори кон Ваншивата. Секоја го следела звукот што ѝ бил најмил.
Некои роднини се обиделе да ги задржат. Не сите можеле да стигнат до шумата. Оние што останале затворени ги затвориле очите. Во мислите го гледале Кришна и ја слушале флејтата. Изворниот расказ ја истакнува и нивната внатрешна посветеност. Патувањето кон Него не било само движење на нозете. Се одвивало и во срце што не можело да излезе. Месечината светела и над нивните домови. Повикот не престанал затоа што прагот останал затворен. Така ноќта ги собрала и присутните и отсутните.
Гопиите што стигнале го здогледале Кришна меѓу дрвјата. Светлината го правела шумскиот предел необично јасен. Тој ги пречекал и ги прашал зошто дошле во доцниот час. Ги потсетил дека шумата ноќе крие опасности. Им зборувал за домовите и за луѓето што ги бараат. Им предложил да се вратат и да се сеќаваат на Него таму. Зборовите звучеле неочекувано по повикот на флејтата. Гопиите молчеле, погледнале кон земјата и биле тажни. Нивните чекори кон Него биле исполнети со надеж. Сега морале да одговорат со зборови.
Тие не го доживеале повикот како случајна средба. Му кажале дека нивната приврзаност не може да се врати назад со заповед. Го гледале Кришна како најблискиот пријател на секое живо суштество. Во Него ја наоѓале смислата на својата љубов. Не сакале да го заменат присуството со празна утеха. Тие Го замолиле да не ги отфрли. Во нивниот говор се мешале болка, вера и нежност. Одговорот не бил расправа за победа. Бил откривање на срцето пред Оној што го повикал. Кришна ги слушал среде мирисот на есенските цветови.
Оваа сцена во книгата не се опишува како обична ноќна веселба. Нејзиното средиште е посветеноста на гопиите кон Кришна. Нивните зборови не бараат награда или признание од селото. Тие бараат да можат да Му служат и да бидат со Него. Изворната глава ја разликува духовната љубов од желбата за себе. Тоа разграничување е важно за читањето на расказот. Надворешната слика може да личи на човечка средба. Но внатрешниот мотив што книгата го нагласува е поинаков. Гопиите не се натпреваруваат за земна корист. Нивниот поглед постојано се враќа кон Кришна.
Кришна продолжил со нив низ осветлената шума. Ветрот ги движел лисјата над патеката. Реката и цветните грмушки ја придружувале нивната прошетка. По првичната тага доаѓала радост што повторно биле близу. Тие Го гледале и разговарале со Него. Секој миг изгледал драгоцен по неизвесноста на почетокот. Нивната блискост била опишана со јазикот на љубовта. Но книгата постојано ја враќа смислата кон Божественото. Кришна е слободен и никому не му припаѓа како предмет. Токму затоа средбата не може да се присвои.
Кога гопиите почувствувале дека имаат особена среќа, се појавила гордост. Секој дар може да стане повод човек да се смета над другите. Кришна ја видел таа промена во нивните срца. Тој ненадејно исчезнал од нивниот поглед. Шумата останала иста, но средиштето на ноќта го немало. Цветовите сè уште мирисале, а флејтата веќе не се слушала. Гопиите морале да го побараат Оној што бил толку блиску. Радоста се претворила во прашање. Каде е Кришна, и што значи да се љуби без гордост? Со тоа прашање започнува следната глава.
Неговото исчезнување не ја прави претходната средба безвредна. Напротив, покажува колку длабоко ги допрела. Гопиите не можеле да се вратат кон неа како кон обичен спомен. Тие ќе ја бараат Неговата трага во самата шума. Ќе прашуваат дрвја, земја и елени. Ќе се сеќаваат на Неговите зборови и чекори. Затоа крајот на оваа глава е и почеток на потрага. Повикот од флејтата ја отвора приказната. Отсуството ја продлабочува. И двете ги насочуваат нивните мисли кон Кришна.
Кога ја читаш оваа ноќ, погледни подалеку од убавата месечина. Слушни го прашањето што гопиите го носат на патеката. Што останува кога љубовта не може да се задржи за себе? Во книгата одговорот не доаѓа веднаш. Тој се развива низ потрагата, песната и повторната средба. Затоа оваа приказна стои како прва од пет поврзани глави. Таа има сопствен почеток, разговор и пресврт. Новиот расказ не ја заменува изворната глава. Те кани да ја отвориш и да ги видиш нејзините детали. На крајот флејтата замолкнува, а љубовта продолжува да бара.