Повикот на една продавачка на овошје стигнал до малиот Кришна. Тој ја слушнал како ги повикува луѓето да купат од нејзините плодови. Во близина имало куп жито. Ги наполнил своите мали дланки и тргнал кон неа.
Додека брзал, зрната Му се лизгале меѓу рацете. Тој не забележал колку од нив испаднале. Ги придвижил рацете над садот од лисја во кој продавачката го носела овошјето. Детето дошло да направи размена.
Жената Му се насмевнала. Неговото насмеано лице и милото однесување ѝ го разнежниле срцето. Ставила овошје во Неговите желни раце. Му покажала и како да ги состави дланките за да го прими.
Му ги наполнила малите раце сосема. Била толку занесена што не размислувала дали нејзиниот сад останал празен. Кришна исчезнал во куќата. Нејзиниот сад од лисја сега бил полн со скапоцени камења.
Продавачката најнапред не ги забележала скапоцените камења. Не обрнувала внимание ниту на тежината што ја носела. Занесена од сладоста на Кришна, си заминала дома. Таму го открила скапоценото богатство.
Но скапоцените камења не го стивнале нејзиниот копнеж. Далеку од убавината на Неговото лице, чувствувала како да изгубила големо богатство. Јива Госвами ја опишува нејзината занесеност со Кришна како заборавање на целиот свет.
Во меѓувреме, Кришна внимателно го однел овошјето кај мајка Си. ѝ пришол радосно, како некој што нашол богатство. Ги собрал сите плодови во крајот од нејзината облека. Јашода Го прашала каде ги добил.
Со Својот детски, несовршен говор, Тој ја објаснил размената. Продавачката прифатила жито како надомест и љубезно Му ги дала плодовите. Мајка Му Го предупредила да не им верува на сите како што им верува на луѓето во својот дом. Малото момче не разбирало што значи таквата недоверба.
Потоа Кришна ја замолил мајка Си да им го подели овошјето на луѓето. Јашода почнала радосно да го дели со своите раце. Но не можела да го исцрпи. Неколку дена останала восхитена. Оние што ги вкусиле плодовите не го заборавиле нивното чудо.