Кришна утрото заминал во шумата со Своите другари. Патеките ги воделе низ пределите околу Говардхан. Тие нашле свежа ливада покрај вода. Таму поминувале време во игри и разговори. Мадхумангал бил покрај Кришна. Во меѓувреме Радха останала со Своите пријателки. Разделбата со Кришна ѝ носела силен копнеж. Лалита ја гледала состојбата на Својата сакана пријателка. Посакала вестите да стигнат до Него. Затоа испратила пријателки кон Говардхан.
Гласничките се приближиле до местото каде што бил Кришна. Со себе носеле јадења што ги испратила Дханишта. Во шумата ги пронашле Кришна и Мадхумангал. Средбата им донела радост на девојките. Кришна ги пречекал со внимание. Особено сакал да слушне како е Радха. Ја прашал Рупа Манџари за Неа. Рупа ја познавала тагата што ја чувствувала Радха. Зборувала за Нејзиниот копнеж и грижата за Кришна. Пријателките се обидувале да ја утешат.
Рупа раскажала дека Радха мислела на шумските патеки. Се грижела за Кришнините стапала меѓу камчињата и трњето. И самата помисла на Неговата непријатност ја растажувала. Таа Го барала во своите мисли. Пријателките понекогаш ѝ го доближувале Неговиот цветен венец. Познатиот мирис ѝ носел кратка утеха. Но желбата повторно да Го види останувала силна. Рупа не ја сокрила таа болка. Кришна внимателно ја сослушал пораката. Неговите очи се исполниле со солзи на љубов.
Кришна му рекол на Мадхумангал да зборува наместо Него. Гласот Му треперел од чувствата. Мадхумангал добро ја разбрал грижата на пријателот. Тој ја замолил Рупа да ја доведе Радха во шумата. Кришна го симнал венецот од цветови чампака. Го подал на Рупа за да ѝ го однесе на Радха. Во тој дар била Неговата нежна порака. Рупа побрзала назад кон својата сакана служба. Го ставила венецот околу Радхиниот врат. Мирисот на Кришна повторно ѝ донел утеха.
Копнежот на Радха не исчезнал целосно. Таа и пријателките се подготвиле да одат во шумата. Јатила им дозволила да го обожуваат богот на сонцето. Пријателките ги собрале потребните работи за обредот. Радха понела и јадења што самата ги подготвила. Се погрижиле за цвеќиња, темјан и светилки. Подготовката барала малку време. Радха сакала што поскоро да тргне. Нејзините пријателки останале со Неа. Заедно се упатиле кон градините.
Низ шумата се слушнала Кришнината флејта. Нејзината песна допрела до Радха и другарките. Тие зборувале за убавината на звукот. Се чинело дека и птиците го слушаат неподвижно. Радха со љубов ги набљудувала шумските суштества. Во песната го препознавала повикот на Кришна. Таа и пријателките продолжиле кон храмот на сонцето. Таму се поклониле и ја изразиле својата молитва. Потоа Радха им ги доверила обредните предмети на шумските божици. Со Своите пријателки пошла кон Радха-кунда.
Кришна ја почувствувал блискоста на Радха. Неговиот ум се исполнил со надеж за средба. Нежен ветар го донел Нејзиниот мирис. Тој за миг престанал да свири. Мадхумангал го забележал расположението на другарот. Рекол дека сака да го посети мудрецот Гарга. Сакал да го праша за прашање поврзано со астрологијата. Кришна одговорил дека и Тој сака да го види мудрецот. Но сметал дека не е пристојно да одат сите заедно. Мадхумангал предложил да тргнат само двајцата.
Сонцето се приближувало кон средината на небото. Останатите другари сакале да се одморат. Тие се согласиле Кришна и Мадхумангал да продолжат сами. Двајцата минале низ шумата Прамода. Се движеле кон пределот на Радха-кунда. Патеката ги водела меѓу дрвја и цветови. Мадхумангал бил весел придружник. Кришна со нетрпение гледал напред. Тој посакувал повторно да ја здогледа Радха. Пријателството му помогнало да го продолжи патот.
Кога се приближиле, шумата блескала со златна светлина. Кришна се зачудил од необичната глетка. Го прашал Мадхумангал каде пристигнале. Му изгледало како целиот предел да е променет. Во меѓувреме Радха ја гледала синкавата шума покрај езерото. Нејзиниот изглед ја потсетувал на Кришна. Златниот сјај на Радха и темната убавина на Кришна се мешале со природата. Оддалеку тие се обидувале да се препознаат. Радха наликувала на молња или цветна лоза. Кришна потсетувал на облак или темно дрво тамала.
Така завршува осмата глава со нивната заемна желба за средба. Патот започнал со вест што ја донела Рупа Манџари. Венецот чампака станал знак на нежна грижа. Мадхумангал нашол начин да Му помогне на Кришна. Радхините пријателки ја придружувале на Нејзиниот пат. Песната на флејтата ја исполнила шумата. Молитвата во храмот ги одвела кон Радха-кунда. Пределот ги одразувал боите на Радха и Кришна. Секој чекор бил исполнет со очекување. Приказната го памети пријателството што го придружува копнежот.