Долго време Враџа живеела со сеќавањето на Кришна. Нанда и Јашода се сеќавале на детето во домот. Другарите ги паметеле шумските патеки. Гопиите ги чувале спомените на флејтата. Отсуството било дел од нивниот секојдневен живот.
Во „Гопала-чампу“ Јива Госвами ја продолжува нивната приказна. Тој не ги остава жителите само со чекањето. Во вториот дел раскажува за патот назад. Поглавјето триесет го носи токму враќањето на Кришна. Затоа секое претходно сеќавање добива нова тежина.
Кришна ги познавал местата кон кои се приближувал. Патот не водел кон непознат град. Тој водел кон луѓето што Го сакале како свој. Таму биле старите дворови, стадата и дрвјата. Таму бил и гласот на Неговата мајка.
Кога стигнала веста, очекувањето се претворило во движење. Луѓето на Враџа сакале да Го видат. Не им требале долги објаснувања за радоста. Го чекале како близок човек што се враќа. Долгите години не ја избришале нивната наклонетост.
За Нанда средбата била средба со син. За Јашода тоа бил миг на мајчинска љубов. Тие не Го мереле според други градови и титули. Го гледале Кришна што некогаш бил во нивниот дом. Така враќањето добива лице и семејство.
Пастирите повторно го гледале својот пријател. Местата по кои оделе како деца оживеале во сеќавањето. И кравите припаѓале на таа слика на Враџа. Ниту еден поздрав не можел да ги собере сите години. Сепак секој поздрав бил важен.
Гопиите ја носеле својата посебна историја на чекање. Во ова поглавје нивната радост стои покрај радоста на другите. Не исчезнуваат старите песни и разговори. Тие стануваат дел од мигот на повторна близина. Враџа Го пречекува со многу различни гласови.
Расказот не ја претставува разделбата како безначајна. Токму затоа враќањето има толкава сила. Жителите останале верни на она што го паметеле. Кришна повторно е меѓу нив. Очекувањето најпосле добива одговор.
Познатите патеки изгледаат поинаку кога некој се враќа. Дворот на Нанда повеќе не е само место на спомени. Шумата не е само место на стари игри. На секој агол може да започне нов разговор. Домот повторно станува место на присуство.
Јива го сместува враќањето во поголема поетска целина. Ова поглавје не ги раскажува сите следни настани. Но ја отвора вратата за нив. Жителите можат повторно да го поздрават Кришна. И Враџа може повторно да звучи како дом.