Сакхиите го оспориле Кришниното тврдење дека шумата е Негова. Тие ја нарекле заедничко прибежиште за сите луѓе, како и за животните и птиците. Зошто, прашале, Тој зборува за неа како за Своја? Кришна одговорил дека и заедничко место може да му припаѓа на оној што прв го зазел.
Една сакхија ја следела расправата со радост. Радха потоа, со насмевка, им се обратила на сакхиите. Ги повикала да ја остават празната расправија и да го сослушаат одговорот. Тој е еден, а тие се многу, им напомнала. Како прекрасниот принц на Враџа, Тој заслужува да биде почитуван.
Кришна ѝ одговорил на Радха дека не Ѝ е туѓ. Сите знаат дека Тој Ѝ припаѓа Нејзе. Како тогаш да не се гордее со тоа? Радха го промислила овој нежен одговор во Своето срце. Нејзините зборови за почитта кон Него го поттикнале Неговиот одговор полн со љубов.
Ја нарекол Своја сакана и се ставил под Нејзина власт. Изјавил дека е Нејзин слуга. Ја замолил да Му каже што може да направи за Нејзина радост. Кога го чуле тоа, исчезнало шеговитото фалење на гопиите. Поетот го споредува со пена и меурчиња врз река од наклонетост.
Заедно со тие сакани придружнички, Кришна влегол во шумата. Таму имало повивки, дрвја и прекрасни затскриени сеници. Со Своите раце набрал цветови бакула. Потоа ги нанижал во венци. Од нив направил ѓердани, појаси и нараквици за гопиите.
Зел сноп листови од кетаки. Со ноктите ги поделил на многу парчиња. Од нив изработил украси за нивните уши. Помешал полен од нага-кешара со сладок цветен нектар. Со таа мешавина им нацртал тилака на челата.
Избрал полни, тркалезни пупки од јасмин со изедначена убавина. Нивните дршки биле отстранети. Ги нанижал во ѓердани за гопиите. Потоа притиснал нежни лисја врз еден отвор од Својата флејта. Така обликувал мали тркалезни парчиња од лисјата.
Со тие парчиња направил украсни шари од лисја. Гопиите, пак, посакале да Го украсат Кришна. Ги набрале цветовите што ги сакале за Неговите украси.